Vigo, 23 de marzo de 2026. O que comezou como unha tarde de aplausos en Balaídos rematou convertido en perplexidade. O Celta chegou a dominar por 3-0 ao Alavés antes do descanso e perdeu 3-4 nun final que os veteranos califican, sen ambaxes, de «accidente». Exfutbolistas e ex adestradores consultados na cidade coinciden en describir a derrota como un cúmulo de erros humanos: exceso de confianza, relaxación e a urxencia do rival.
Como se fraguou a debacle en Balaídos
A primeira metade parecía encamiñarse como tantas outras boas tardes desta tempada. O equipo de Giráldez amosou a verticalidade e o acerto que o situaron entre os primeiros postos da táboa. Dous goles temperáns e un terceiro antes do desconto parecían finiquitar un partido que o celtismo comezaba a saborear como tres puntos máis na loita polos postos europeos.
Con todo, o Alavés recurtou antes do descanso e a reanudación cambiou o signo do choque. A segunda parte foi un quebranto: o rival, coa necesidade clavada —veña de loitar por saír do descenso—, apertou coma quen non ten nada que perder; o Celta, pola súa banda, quedou sen a enerxía nin a concentración que amosara no arranque. O resultado: un cambio que só se deu en nove ocasións na historia recente da Liga.
Desde a grada ata o vestiario, a sensación foi a mesma entre quen viviron o partido de cerca: incrédula. Moncho Carnero, que coñece Balaídos e á xente de Vigo como poucos tras o seu paso polo club, non ocultou a súa sorpresa. «Crían ter o partido resolto e pecaron de insuficiencia», dixo, apelando á responsabilidade colectiva do grupo. Esa palabra —insuficiencia— reaparece nas explicacións dos que viviron o fútbol desde dentro.
«Foi un exceso de confianza; despois dun bo primeiro tempo creron que tiñan o partido solucionado», afirmou Moncho Carnero.
Para Pichi Lucas non é só un tropezón: é unha «desconexión» que, por sorte para o afeccionado celeste, non empaña unha campaña brillante. Jorge Otero cualificou o sucedido como “un golpe de realidade” e subliñou o difícil de entender dun cambio tan drástico entre un tempo e outro. Dani Abalo, coa experiencia de ter vestido a camiseta nas últimas décadas, apuntou á relaxación mental: «Pensaron que o partido estaba feito». Son voces que conxugan resignación e tranquilidade a partes iguais.
Antecedentes: a rareza desta remontada
Non se trata só dunha mala tarde. Os rexistros históricos converten o resultado nunha anomalía que remite a episodios case lendarios do fútbol español. A última vez que se viviu algo parecido foi hai dúas décadas, nun Athletic Club-Osasuna que terminou 4-3, e o precedente inmediato da mesma magnitude que lembra a prensa retrotrae á tempada 1997-98, cando un Barcelona que gañaba 3-0 no Camp Nou acabou cedendo fronte ao Valencia.
Máis atrás aínda, para quen desexe unha referencia de impacto, os arquivos gardan o duelo de 1940 entre o Celta e o entón Atlético Aviación: aquel 5-4 en Madrid, co 0-3 inicial para os vigueses, quedou como unha das primeiras grandes remontadas da competición. É un espello incómodo ao que agora mira o afeccionado de Balaídos, que desta vez observou como a historia, por unha tarde, se volveu caprichosa.
Os datos, máis alá do folclore, axudan a medir o golpe. O Celta chega a esta fase da tempada sexto na Liga e cuartofinalista en Europa; é dicir, un equipo acostumado á regularidade. Esa condición é precisamente a que leva a moitos a relativizar o tropezón: non é a norma, senón a excepción. Aínda así, o suceso abre debates sobre a xestión físi
