Willie Nile: non lle molesta a comparación con Springsteen
Willie Nile protagonizou este xoves no Garufa Club de A Coruña un concerto no que celebrou os vinte anos do seu disco Streets of New York e deixou claro que non lle incomoda ser equiparado con Bruce Springsteen, a quen considera un bo amigo. O cantautor de Búfalo atraeu a un público numeroso con temas como One Guitar e Across the River, ofrecendo unha noite de rock enérxico e letras de corte narrativo. A actuación, incluída nunha gira que recorre varias cidades europeas, subliñou o vixésimo aniversario dun dos seus traballos máis lembrados.
Sobre o escenario Nile despregou unha enerxía veterana pero fresca, alternando pezas máis roqueras con cancións íntimas que conectaron coa sala dende os primeiros compases. O público respondeu con familiaridade aos hinos do autor, e o artista, co seu inseparábel Fender Telecaster e lentes de sol, foi desgranando un repertorio que repasou boa parte da súa traxectoria. A mestura de cancións clásicas e composicións máis recentes serviu para remarcar a continuidade dun músico que segue en plena forma.
Nacido como Robert Anthony Noonan en Búfalo en 1948, Nile construíu unha carreira marcada polo seu vínculo coa tradición do rock urbano estadounidense e por colaboracións con figuras de renome. Compartiu escenario en numerosas ocasións con Bruce Springsteen, relación que o propio Nile describiu como de amizade e respecto mutuo. Esa vinculación con Springsteen converteuse en parte do imaxinario que acompaña a súa carreira, algo que o cantante asume con naturalidade.
Na conversa coas medios durante a súa estadía en A Coruña, Nile explicou que a comparación con outros artistas non lle altera: para el sempre primou a honestidade das cancións por encima da etiqueta mediática. Contou que ás veces a historia xorde antes que a melodía e outras veces é a música a que empurra a letra, e subliñou o seu interese polos soñadores e os marginados, personaxes recorrentes dos seus relatos. Dixo tamén que a rúa e a cidade foron as súas grandes mestras, fontes constantes de inspiración.
Recordou ademais os comezos e a repercusión do seu primeiro álbum, que lle abriu portas cando tiña unha familia que manter e necesidades económicas palpábeis. Aceptou a atención da crítica sen que a fama se convertera en obxectivo: para Nile a prioridade sempre foi a música e o desexo de que as súas cancións sirvan de alento. Esa perspectiva pragmática e comprometida co oficio permitiulle manter unha carreira longa e coherente, lonxe dos focos do estrelato comercial.
O artista non eludiu a actualidade política do seu país e recoñeceu que as súas cancións a miúdo nacen nun contexto de polarización e crise social, situacións que alimentan tanto a preocupación como a urxencia de transmitir esperanza. Afirmou que en tempos de incertitude a música pode ser unha enerxía positiva que axude a conectar ás persoas e a lembrar a dignidade dos que quedan ao marxe. Esa mestura de denuncia e consolo é unha constante no seu cancioneiro.
Para a cidade coruñesa, a presenza de Nile supuxo ademais unha xornada na que a costa e o porto pareceron resonar cun aire de Manhattan, segundo comentou o propio músico durante a velada. O Garufa Club, de aforo reducido, amplificou a cercanía entre o público e o intérprete, que intercambrou anécdotas sobre a creación dalgúns cancións e agradeceu o apoio dos asistentes. A noite deixou a impresión dun artista que celebra a súa obra con humildade e eficacia escénica.
Tras a parada en A Coruña, Nile prosigue unha rolda que pretende reivindicar a vigencia de Streets of New York e do seu catálogo en xeral, e mantén a idea de que a música debe servir para unir e para narrar historias humanas. A as súas case oito décadas de vida, o músico continúa na estrada, agradecido polas amizades e as oportunidades que lle permitiron seguir a tocar. A súa mensaxe final foi de gratitude: a música, dixo, segue sendo a maneira máis clara de manter a esperanza en pé.
Pódelle interesar:
