Xavi Hernández irrompeu na campaña electoral do FC Barcelona con críticas á xestión do seu actual presidente e cun respaldo público a Víctor Font, a poucos días da votación que decidirá a presidencia do clube este domingo en Barcelona. A súa intervención, anunciada antes dunha entrevista concedida a La Vanguardia, sitúa o ex xogador e ex adestrador no centro dunha campaña que xa viña marcada por acusacións e promesas contrapostas entre as candidaturas. A decisión de Xavi de posicionarse públicamente busca influír nos socios, explican no entorno das candidaturas, e abre un debate sobre a inxerencia de figuras deportivas en procesos internos. A xugada foi interpretada por algúns como un movemento para reequilibrar forzas nunha contenda moi reñida.
Desde que regresou ao clube como adestrador, a relación de Xavi con Joan Laporta foi complexa: Laporta foi clave no seu fichaxe como técnico en 2021, pero agora recibe críticas do que fora o seu mediocentro icónico. Na súa recente intervención mediática, Xavi reprochou decisións relativas ao proxecto deportivo e, de forma explícita, manifestou o seu apoio a Font, candidato opositor que xa perdeu fronte a Laporta na pasada elección. O recoñecemento público dunha figura do seu peso engade un elemento simbólico á campaña e alimenta a narrativa de pluralidade fronte á continuidade.
A autoridade de Xavi procede tanto da súa traxectoria como xogador —peza central na era dourada do clube— como da súa curta pero notable carreira como adestrador, que inclúe un periplo en Catar antes de volver ao banco azulgrana. A súa etapa no banco ofrecé resultados dispares e situouno no foco cando reactivou un equipo que atravesaba momentos de incertidume, mesmo recuperando títulos como a Supercopa e unha Liga baixo o seu mandato. Ese bagaxe outórgalle credibilidade ante moitos socios, algo que as campañas non deixaron pasar nos seus cálculos electorais.
A intervención de adestradores e futbolistas na vida interna dos clubes ten percorrido histórico, aínda que cambiou coa Lei do Deporte de 1990, que impulsou a transformación de moitas entidades profesionais en Sociedades Anónimas Deportivas, coa excepción do Real Madrid, o FC Barcelona, o Athletic Club e o Osasuna. A norma pretendía saneear economías maltreitas, pero tamén acabou moldeando estruturas de poder e, nalgúns casos, reducindo a competencia política dentro das institucións. Neste contexto, o respaldo de figuras deportivas recupera, segundo analistas, unha dimensión de influjo social que a forma societaria había domesticado.
Para quen defenden a intervención de Xavi, a súa aparición é un síntoma de pluralidade democrática: unha lenda que se pronuncia sobre o rumbo da súa entidade e que, por tanto, enriquece o debate. Outros ven riscos na presenza de ex xogadores en campañas, polo peso mediático que poden exercer sobre socios e votantes. En paralelo, en voz baixa plantexouse a posibilidade hipotética de que outras grandes figuras do pasado, como Lionel Messi, tamén puidesen ter algo que dicir sobre o futuro do clube, un escenario que prendería aínda máis a conversa pública.
A comparación co Real Madrid reaparece nas tribunas: mentres no Barça seguen celebrándose eleccións e existe oposición organizada, no clube branco a falta de alternativas viables para disputar a presidencia a Florentino Pérez xerou críticas sobre a carencia de competencia interna. Ese contraste alimenta o argumento de que a implicación de personalidades como Xavi axuda a manter viva a contenda democrática en entidades con grande peso social e mediático.
No terreo concreto da campaña, o aval de Xavi a Font pode ter un impacto tangible entre os socios máis indecisos, especialmente entre aqueles que valoran a recuperación deportiva.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.