Pedro Marín Usón, nunha carta publicada o 11 de marzo de 2026 en La Región desde Zaragoza, advirte da perda de poder adquisitivo do euro e da incapacidade dos salarios para seguirlle o ritmo. Na súa misiva, enviada ao diario de Ourense, sinala que a introdución da moeda única e a inflación acumulada deixaron a moitos fogares con menos capacidade de consumo. A queixa, enmarcada nun contexto local e nacional, reclama ademais respostas ante o encarecemento sostido de bens cotiás. A cuestión, sostén, non é só nostálxica senón que apunta a un empobrecemento real da poboación.

O autor lembra o contraste entre o pasado e o presente cunha imaxe sinxela: a antiga moeda de curso, as 100 pesetas, servían entón para pequenos gastos que hoxe apenas cobre un café barato. Denuncia un efecto de “arredondamento” cando se adoptou o euro que, segundo relata, levou a moitos prezos a pasar de 100 pesetas a un euro, como se o tipo de cambio real de 166 pesetas por euro non existise na práctica. Esa sensación de transición desigual, segundo Marín Usón, deixou unha pegada psicolóxica e económica que se traduciuse en incrementos percibidos en produtos de consumo diario.

Diversas análises citadas polo asinante apuntan a que o euro perdeu aproximadamente a metade do seu poder de compra desde principios de século, unha caída que se traduce en que o que antes se adquiría con 100 euros hoxe esixe bastante máis de 140. Ese deterioro sostido do valor real da moeda, combinado con subas de prezos periódicas, explica en boa medida o desaxuste entre salarios e custo da vida. A perda de marxe no poder adquisitivo vívela nos fogares de toda España, e Galicia non é unha excepción, especialmente en zonas con maior dependencia de pequenos comercios e da hostalaría tradicional.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O mapa da perda de capacidade económica chega ás barras dos bares e ás tendas de barrio: establecementos cada vez menos concurridos, peches que se suceden e un menor número de pequenas empresas capaces de soportar incrementos continuos nos custes. Produtos tan rutinarios como o café, o pan ou o menú do día encarecéronse moi por riba da evolución dos salarios, denuncia a misiva. Así, o consumo local retraese e agrávanse as dificultades dun tecido empresarial xa debilitado pola competencia e polos cambios de hábitos.

Marín Usón enlaza esa tensión económica con factores externos: guerras, crises enerxéticas e interrupcións nas cadeas de subministración que disparean custes e alimentan a inflación global. Na súa carta menciona conflitos en terras persas, en Ucraína e en Sudán como exemplos de escenarios que, ademais de causar vítimas humanas, repercuten nos prezos e na estabilidade económica. O efecto combinado de factores internacionais e de decisións de política económica doméstica, sostén, deixa a moitos cidadáns coa sensación de que os seus ingresos valen menos día a día.

A carta apunta tamén ao sentimento xeneralizado entre a cidadanía: non se discute a macroeconomía en abstracto, senón a incapacidade de chegar a fin de mes e as dúbidas sobre por que o salario xa non rende como antes. “Onde está o non á inflación?”, plantexa o remitente, unha pregunta que resume o malestar de persoas que perciben unha erosión do seu nivel de vida. Esa inquietude matériallízase en menores consumos, redución de ocio e, nalgúns casos, en decisións de aforro forzoso que retraen aínda máis a actividade económica local.

Desde o lado das solucións, a carta non entra en receitas técnicas, pero implicitamente reclama medidas que freen a caída da capacidade adquisitiva: políticas de ingresos que acompañen a subida de prezos, medidas de protección para os máis vulnerables e unha resposta coordinada entre as autoridades monetarias e fiscais. A experiencia das provincias con economías estreitas, como algunhas comarcas de Ourense, invita a priorizar instrumentos que impulsen o emprego e manteñan a demanda interna sen alimentar novas presións inflacionarias.

O mensaxe que chega desde Zaragoza e se publica en Ourense é, en definitiva, un chamamento á reflexión pública sobre o poder de compra e a calidade de vida. Para quen viven do salario, dunha pensión ou dun pequeno negocio, a cuestión non é académica senón cotiá: como recuperar marxe económico nun entorno de prezos crecientes. A carta pon o acento na urxencia de políticas sociais e económicas que acompañen ás familias e na necesidade dun debate público que responda, con medidas concretas, á perda de poder adquisitivo que denuncia a cidadanía.