O falecemento este xoves en Pontevedra do histórico dirixente socialista Antón Louro, aos 73 anos, provocou unha onda de condolencias e recoñecemento entre quen compartiron con el o traballo político e cultural na cidade. Excompañeiros de partido e edís de distintos signos subliñaron a súa honestidade, o seu respecto polo diferente e unha marcada vocación de servizo que, segundo coinciden, marcou a súa traxectoria pública. A noticia reabriu a lembranza dunha etapa na que Louro actuou como ponte entre sensibilidades e como referente municipal do socialismo galego. A súa morte deixa, din moitos, un baleiro polo seu talante conciliador e a súa maneira sosegada de entender a política.

As reaccións chegaron tanto desde o ámbito persoal como desde o institucional: «boa persoa», «leal» ou «mentor» foron cualificativos repetidos xunto a outros máis políticos como «coherente» e «xeneroso». Desde o PSOE local ata cargos doutras formacións valoraron o seu compromiso coa cidade e coas responsabilidades que asumiu. Os recordos insisten na súa capacidade para priorizar o interese xeral e na súa disposición a axudar sen reparar en siglas, rasgo que lle granxeou amizades e respecto mesmo entre adversarios. A súa figura evócase hoxe como a dun político que intentou apagar tensións e facilitar o diálogo.

Para a exedil Carlota Román, que compartiu con Louro anos de amizade desde a universidade e a presidencia do Ateneo pontevedrés, o seu falecemento é a perda dun dos seus piares persoais e políticos. Román lembra a Louro como unha persoa xenerosa que antepoñía a axuda á confrontación e que actuaba coa mesma entrega con quen estivese enfronte no taboleiro político. Destaca tamén o seu papel como moderador de debates e a súa habilidade para tender pontes, unha maneira de entender a política que ela define como «apagar fogueiras». Esa dimensión humana, engade, era a que máis valoraban persoas de moi distintas procedencias ideolóxicas.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O antigo concelleiro socialista Tino Fernández sitúao ademais na vertente formativa: recórdao como mentor no que aprendeu «o valor da palabra dada, a lealdade e o compromiso». Fernández, que chegou a encabezar candidaturas locais, resalta o exemplo persoal de Louro por riba da súa traxectoria institucional e subliña que, para moitos compañeiros, foi unha referencia ética. Máis alá dos cargos, insiste, a pegada que deixa é a de alguén que cultivou amizades duradeiras e que fixo da política unha actitude responsable. Esa impronta, asegura, seguirá presente nas xeracións que se formaron ao seu lado.

Dende o Partido Popular, o exalcalde e portavoz municipal Jacobo Moreira puxo en valor o seu talante dialogante e a súa capacidade para abaixar a tensión nos plenos, condicións que, segundo el, daban sentido á actividade pública. Moreira subliña que Louro era un «cabaleiro» na política local, afastado do histrionismo e cunha maneira de intervir que invitaba ao acordo. Esa actitude, apunta, facilitou no seu momento o debate constructivo entre grupos e evitou que as discrepancias derivasen en confrontación estéril. A coincidencia en valorar o seu ton e respecto mutuo reflicte a amplitude do tributo que recibiu.

O alcalde, pola súa parte, lembrou a contribución de Louro á mellora da cidade e o seu agarimo por Pontevedra, unha apreciación que enlaza coas numerosas referencias ao seu compromiso municipal. Durante anos, Louro participou na vida do Concello e en numerosas iniciativas culturais, un perfil que o situou como figura coñecida no tecido asociativo e político local. A súa implicación no Ateneo e noutras entidades deixou pegada en quen traballaron codo con codo con el, e a súa habilidade para mediar foi destacada por aqueles que conviviron con el en plenos e comisións.

A morte de Louro desatou ademais unha reflexión sobre o tipo de política que representaba: unha práctica baseada na moderación, na coherencia e na prioridade polo ben común. Varios dos seus antigos compañeiros recalcan que a súa forma de actuar, menos orientada ao ruído que ao resultado, é un exemplo nun momento no que a crispación é, a miúdo, a norma. Esa percepción explica en boa parte o ton unánime das condolencias e a insistencia no seu legado humano por riba do partidario. A súa figura segue sendo citada como referencia de civismo e de servizo público.

Nos próximos días espéranse actos de homenaxe e encontros para despedilo, nos que confluirán representantes de diversas forzas e da sociedade local, segundo anunciaron fontes municipais e do partido. Mentres tanto, nas rúas e nas redes foise calando a idea de que a súa desaparición deixa un exemplo de discreta entrega e de respecto que moitos consideran necesario recuperar. A cidade, conclúen, perde a un dirixente de carácter sosegado e a unha persoa que, en opinión xeralizada, puxo sempre por diante a Pontevedra.