O falecemento este xoves en Pontevedra do histórico dirixente socialista Antón Louro, aos 73 anos, provocou unha onda de condolencias e recoñecementos entre quen compartiron con el o traballo político e cultural na cidade. Excompañeiros de partido e edís de distintos signos subliñaron a súa honestidade, o respecto polo diferente e unha marcada vocación de servizo que, segundo coinciden, marcou a súa traxectoria pública. A noticia reabriu o recordo dunha etapa na que Louro actuou como ponte entre sensibilidades e como referente municipal do socialismo galego. A súa morte deixa, din moitos, un baleiro polo seu talante conciliador e a súa maneira sosegada de entender a política. Máis Pontevedra.
As reaccións chegaron tanto desde o ámbito persoal como desde o institucional: «boa persoa», «leal» ou «mentor» foron cualificativos repetidos xunto con outros máis políticos como «coherente» e «xeneroso». Desde o PSOE local ata cargos doutras formacións valoraron o seu compromiso coa cidade e coas responsabilidades que asumiu. Os recordos insisten na súa capacidade para priorizar o interese xeral e na súa disposición a axudar sen reparar en siglas, rasgo que lle granxeou amizades e respecto incluso entre adversarios. A súa figura evócase hoxe como a dun político que tentou apagar tensións e facilitar o diálogo.
Para a exedil Carlota Román, que compartiu con Louro anos de amizade dende a universidade e a presidencia do Ateneo pontevedrés, o seu falecemento é a perda dun dos seus piares persoais e políticos. Román rememora a Louro como unha persoa xenerosa que antepoñía a axuda á confrontación e que actuaba coa mesma entrega con quen estivese enfronte no taboleiro político. Destaca tamén o seu papel como moderador de debates e a súa habilidade para tender pontes, unha maneira de entender a política que ela define como «apagar fogueiras». Esa dimensión humana, engade, era a que máis valoraban persoas de moi distintas procedencias ideolóxicas.
O antigo concelleiro socialista Tino Fernández sitúao ademais na vertente formativa: recordao como mentor no que aprendeu «o valor da palabra dada, a lealdade e o compromiso». Fernández, que chegou a encabezar candidaturas locais, resalta o exemplo persoal de Louro por riba da súa traxectoria institucional e subliña que, para moitos compañeiros, foi unha referencia ética. Máis aló dos cargos, insiste, a pegada que deixa é a de alguén que cultivou amizades duradeiras e que fixo da política unha actitude responsable. Esa impronta, asegura, continuará presente nas xeracións que se formaron ao seu carón.
Compañeiros resaltan a súa integridade e transparencia
Dende o Partido Popular, o exalcalde e portavoz municipal Jacobo Moreira puxo en valor o seu talante dialogante e a súa capacidade para rebaixar a tensión nos plenos, condicións que, segundo el, daban sentido á actividade pública. Moreira subliña que Louro era un «cavaleiro» na política local, afastado do histrionismo e cunha forma de intervir que invitaba ao acordo. Esa actitude, apunta, facilitou no seu momento o debate construtivo entre grupos e evitou que as discrepancias derivasen en confrontación estéril. A coincidencia ao valorar o seu ton e respecto mutuo reflicte a amplitude do tributo que recibiu.
O alcalde, pola súa banda, recordou a contribución de Louro á mellora da cidade e o seu agarimo por Pontevedra, unha apreciación que enlaza coas múltiples referencias ao seu compromiso municipal. Durante anos, Louro participou na vida do Concello e en numerosas iniciativas culturais, un perfil que o situou como figura coñecida no tecido asociativo e político local. A súa implicación no Ateneo e noutras entidades deixou pegada en quen traballaron lado a lado con el, e a súa habilidade para
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.