O expresidente do Goberno José Luis Rodríguez Zapatero compareceu o 12 de marzo de 2026 ante a comisión do Senado coñecida publicamente como «Koldo» para dar conta do seu traballo como consultor en operacións vinculadas á liña aérea Plus Ultra. A sesión, celebrada na Cámara Alta de Madrid, buscou aclarar por que unha asesoría na que figuraban el e a empresa das súas fillas estivo implicada en contratos e ditames relacionados con axudas públicas. A investigación pon o foco na natureza real deses servizos, no contido dos informes presentados e no papel concreto que tivo o expresidente na trama. A comparecencia reabriu o debate sobre a transparencia nas contratacións e o control parlamentario dos apoios estatais a empresas en apuros.

Durante o interrogatorio, o senador Martínez-Maíllo apertou sobre a coincidencia entre provedores e clientes, e expuxo indicios que, segundo o seu criterio, sinalaban unha estrutura practicamente pechada: dous subministradores —Zapatero e a sociedade familiar— e un único beneficiario. Os deputados que impulsan a comisión cuestionaron ademais a falta de inventario ou traballos materiais que xustificasen a facturación. Entre as probas achegadas pola oposición figurou a contía da intervención pública sobre a liña aérea, citada na sesión como 53 millóns de euros, unha cifra que volveu a colocar no centro a idoneidade da axuda para unha compañía cunha flota reducida.

Os interrogantes centraronse aínda na natureza dos informes que acreditaban a actividade consultiva. Os parlamentarios presentaron un conxunto de documentos que, segundo a súa explicación, tiñan trazas de elaboración automatizada e partes repetidas que encaixaban cun uso intensivo de ferramentas de intelixencia artificial. Enfronto a esas probas, Zapatero sostivo que a súa labor incluía conversas e orientacións verbais, e que non sempre quedaban rexistradas en informes escritos con destinatarios identificables. Esa ambigüidade na forma e nos soportes da consultoría foi aproveitada pola oposición para pór en cuestión a consistencia do traballo alegado.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A comisión tamén recuperou o historial internacional e as relacións persoais que acompañaron a actividade do consultor: estadas en países como Venezuela e a República Dominicana, contactos cos irmáns Rodríguez e encontros con outras figuras citadas nas actas. Eses episodios foron presentados polos comparecentes da oposición como elementos do contexto que rodeou a contratación e a orientación política dalgunhas xestións. As intervencións desenvolvéronse en público, con taquígrafos e en sesión aberta, o que amplificou a repercusión mediática dos interrogatorios.

Os apoios que conservaba o expresidente dentro do círculo sanchista —ao que o texto orixinal aludía como padrino político de certas figuras— non evitaron que a comparecencia derivase nunha tensión evidente no hemiciclo. Dende Ferraz agardábase que a presenza do expresidente puidese neutralizar parte das críticas; con todo, a exposición de documentos e a insistencia dos grupos contrarios parecían elevar as dúbidas sobre a veracidade e a formalidade dos servizos facturados. En clave política, a sesión alimenta a percepción dunha xestión opaca que pode afectar á imaxe do partido gobernante.

Alén do enfrontamento parlamentario, os letrados e os grupos instrutores sinalaron a necesidade de que se concreten responsabilidades se se demostra que houbo irregularidades na xustificación dos traballos e na percepción de fondos. A comisión buscará agora contrastar os testemuños con expedientes administrativos e contratos para determinar se se produciu algún tipo de aproveitamento indebido do acceso ás decisións públicas. O proceso, adiantaron varios portavoces, será gradual e apoiarase en peritaxes e análises forenses da documentación.

No debate público que deixou a comparecencia, moitos observadores recorreron a comparacións que poñen en primeiro plano a aparencia e o comportamento dos implicados fronte ás probas achegadas. Para sectores da oposición a suma de indicios —coincidencias societarias, informes repetidos e viaxes relacionadas— constitúe un patrón coherente que require unha aclaración máis profunda. Para o entorno do expresidente, en cambio, trátase dunha interpretación sesgada que non probas feitos delituosos e que responde a un interese político concreto.

As palabras e as reproducións que circularon tras a sesión reflicten unha cámara que quixo comprobar ata que punto as explicacións do comparecente se manteñen ante o escrutinio público. Cale sexa o desenlace, os partidos implicados coinciden en que o episodio deixou unha factura política e reputacional que terá efectos nos próximos debates parlamentarios. O tempo e a documentación complementaria decidirán se as dúbidas desaparecen ou se, pola contra, a investigación se encamiña cara a responsabilidades máis concretas.

Ao termo da xornada, a sensación imperante entre numerosos deputados foi que o visitante non calzou os pés que se agardan de quen ocupou a máis alta responsabilidade institucional: rigor, claridade e defensa escrupulosa da dignidade do cargo. Esa apreciación política, máis alá da valoración xurídica, marca o ton dunha polémica que aínda está lonxe de pecharse.