A teus zapatos

O expresidente do Goberno José Luis Rodríguez Zapatero compareceu o 12 de marzo de 2026 ante a comisión do Senado coñecida publicamente como «Koldo» para dar conta do seu traballo como consultor en operacións vinculadas á aeroliña Plus Ultra. A sesión, celebrada na Cámara Alta de Madrid, buscou aclarar por que unha asesoría na que figuraban Zapatero e a empresa das súas fillas estivo implicada en contratos e ditames relacionados con axudas públicas. A investigación pon o foco na natureza real destes servizos, no contido dos informes presentados e no papel concreto que tivo o exmandatario na trama. A comparecencia reabriu o debate sobre a transparencia nas contratacións e o control parlamentario dos apoios estatais a empresas en apuros.

Durante o interrogatorio, o senador Martínez-Maíllo apretou sobre a coincidencia entre provedores e clientes, e expuxo indicios que, segundo o seu criterio, sinalaban unha estrutura practicamente pechada: dous subministradores —Zapatero e a sociedade familiar— e un único beneficiario. Os deputados que impulsan a comisión cuestionaron ademais a falta de inventario ou traballos materiais que xustificasen a facturación. Entre as probas achegadas pola oposición figurou a contía da intervención pública sobre a aeroliña, citada na sesión como 53 millóns de euros, unha cifra que volveu poñer no centro a idoneidade da axuda para unha compañía con unha flota reducida.

Os interrogantes centraronse tamén na natureza dos informes que acreditaban a actividade consultiva. Os parlamentarios presentaron unha batería de documentos que, segundo a súa explicación, tiñan trazas de elaboración automatizada e partes repetidas que encaixaban cun uso intensivo de ferramentas de intelixencia artificial. Fronte a estas probas, Zapatero sostivo que a súa labor incluía conversas e orientacións verbais, e que non sempre quedaban rexistradas en informes escritos con destinatarios identificables. Esa ambigüidade na forma e nos soportes da consultoría foi aproveitada pola oposición para por en cuestión a consistencia do traballo alegado.

A comisión tamén recuperou o historial internacional e as relacións persoais que acompañaron a actividade do consultor: estancias en países como Venezuela e a República Dominicana, contactos cos irmáns Rodríguez e encontros con outras figuras citadas nas actas. Eses episodios foron presentados polos comparecentes da oposición como elementos do contexto que rodeou a contratación e a orientación política dalgunhas das xestións. As intervencións desenvolveronse en público, con taquígrafos e en sesión aberta, o que amplificou a repercusión mediática dos interrogatorios.

Os apoios que conservaba o ex xefe do Executivo dentro do círculo sanchista —ao que o texto orixinal aludía como padrino político de certas figuras— non evitaron que a comparecencia derivase nunha tensión evidente no hemiciclo. Desde Ferraz esperababase que a presenza do exmandatario puidese neutralizar parte das críticas; con todo, a exposición de documentos e a insistencia dos grupos contrarios pareceron aumentar as dúbidas sobre a veracidade e a formalidade dos servizos facturados. En clave política, a sesión alimenta a percepción dunha xestión opaca que pode afectar á imaxe do partido gobernante.

Máis alá do enfrentamento parlamentario, os letrados e os grupos instrutores sinalaron a necesidade de que se concreten responsabilidades se se demostra que houbo irregularidades na xustificación dos traballos e na percepción de fondos. A comisión buscará agora contrastar os testimonios con expedientes administrativos e contratos para determinar se se produciu algún tipo de aproveitamento indebido do acceso ás decisións públicas. O proceso, adelan