Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, barenboim-said, orquestra cara á cimeira. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Calidade e esixencia na orquestra
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. É sempre unha ledicia achegármonos a escoitar aos que seguramente pasan por ser os mellores músicos novos de Andalucía (a OJA, a orquestra irmá, aliméntase basicamente destes mesmos mozos).
Así mesmo, a súa calidade adoita estar asegurada porque teñen que pasar unha proba cada ano, de maneira que non haxa quen se durma nos louros. E destes cortafogos damos fe de que funcionan, como puidemos comprobar ao escoitalos en conxunto.
Outra cousa é quen os dirixa. E alí demostraron tamén os bos músicos que son, entregándose ao río ao que os conduciu Guggeis. Seguramente moitos terán tocado cameristicamente obras de Brahms, quizais nalgunha orquestra do conservatorio, ou simplemente teñen devoción pola súa música, e non sería de estrañar.
E sentirse horrorizados ante a lectura que fixo das súas ‘Variacións sobre un tema de Haydn’ op. 56a: porque non só estaba dirixindo a orquestra que fundou Barenboim, senón que este o nomeara seu asistente na Ópera Estatal de Berlín en 2016: e non o escoitara nunca dirixir a Brahms? Non escoitara sequera a versión do mestre en disco?
Interpretacións e matices musicais
Brahms é vida, é enerxía, son texturas corpulentas e recias, e o que nos ofreceu Guggeis foi unha lectura trivial, lixeira, perfumada e inane, baseada nun oleaxe de variados grosores. Non escoitou en Barenboim o seguimento das melodías ou aprendeu a distinguilas dos acompañamentos?
Non se fixo caso do fraseo das variacións que non consistían nun vaivén de dinámicas, caprichosas e sen sentido? Á orquestra amanerada esperábamola no final, tan brahmsiano, que quedou reducido a unha terminación que raramente diríamos que é o fortísimo que esixe a partitura.
Predominaba a sensación nalgúns momentos de que estaba a dirixir un ballet, coreografado incluso polo seu xeito de dirixir. Por certo, aínda que vai cambiando o modo de vestir dalgunhas orquestras, solistas ou directores, segue a primar o negro para pretender anular a presenza dos músicos e quedar só coa súa música.
Ata agora non creemos ter visto a ningún director, nin sequera directora, presentarse ante o público con uns calcetíns vermellos con brillo, algo inconcibible polo nivel de distracción que supón, motivo polo cal todos os demais van de rigoroso negro.
O mundo tan distinto de Ravel parecía enchelo máis. Na ‘Shérérazade’ M.41 a imaxinación, a suxestión, a evanescencia das imaxes, o debuxo dese mundo oriental soñado que recolle ‘Asie’ encaixaba mellor coa riqueza colorística da orquestra, coa soltura dos seus ritmos e sobre todo polo xogo de cores orquestrais saídas da paleta raveliana e que soubo Guggeis traslucir.
Quizais algúns quedaron ás veces lonxanos, pero cubriron o canto da mezzo con primor para non sobrepasala. Precisamente o canto foi un punto de inflexión no recital, pola fascinación que sentimos cara esta xoia esquecida de Ravel.
As cualidades requiridas para a voz que a cante resúmeas o compositor nunha carta a Ernest Ansermet, onde eloxia a interpretación de Madeleine Grey nestes termos: «É unha das intérpretes máis notables; bonita voz, bastante potente e moi clara», requirimentos cumpridos por Corinna Scheurle, así mesmo na forma de recitalos: «Un ano despois de ‘Pelléas y M
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.