Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, «Delibes era cazador que escribía. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
O legado de Miguel Delibes
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
Cando tiña 19 ou 20 anos, Germán Delibes Caballero escribiu un par de follas contando algunhas anécdotas que compartira co seu avó, Miguel Delibes, durante uns días de caza.
Moito tempo despois, facendo limpeza no trasteiro, reencontrouse con aqueles textos esquecidos, que acabaron converténdose nun libro, ‘El abuelo Delibes‘ (Destino), no que verteu recordos (seus, dos seus primos) compartidos cun dos nomes propios da literatura española do século XX.
Sobre el –o libro, o avó, o escritor– falou na Aula de Cultura ABC, nun acto celebrado no Círculo de Bellas Artes de Madrid e introducido por Carlos Aganzo que funcionou como retrato íntimo e moi próximo de Delibes. Como un primerísimo primeiro plano.
Foi un percorrido máis ou menos cronolóxico: comezou coa Guerra Civil («nunha guerra non gaña ninguén, perden todos») e continuou coa súa chegada a ‘El norte de Castilla‘.
Presentouse na redacción con unhas caricaturas: ao director fixéronlle gracia e púxenas. Asinaba como MAX: a M de Miguel, a A de Ángeles, a súa moza entón e despois a súa esposa, e a X do futuro incierto que tiñan por diante.
Nesa redacción soubo da noticia do premio Nadal coa súa primeira novela. Era 1947 e o título era ‘La sombra del ciprés es alargada‘.
Compromiso social e literario
Desde ‘El norte de Castilla‘, onde acabou sendo director, denunciou a situación paupérrima dos labregos de Castilla. Tivo moitos problemas coa censura, así que continuou as súas denuncias cun libro, ‘Las ratas‘, visto con recelo polo réxime. «A Fraga non lle gustou nada», dicía el.
O ano máis significativo da súa vida, asegurou o neto, foi 1974. Foi cando o nomearon académico da RAE, pero sobre todo cando faleceu a súa muller, Ángeles, que tiña 51 anos. Deixou de escribir durante un tempo.
Cando deu o seu discurso de ingreso na Academia, escribiu unhas palabras de homenaxe á súa muller: «Coa súa desaparición morreu a mellor metade de min mesmo».
Logo chegou ese libro inmortal, ‘Señora de rojo sobre fondo gris‘, que publicou 17 anos despois da súa morte: non esquecía. «É a novela predilecta dos seus netos», contou Delibes Caballero. «A avoa Ángeles coñecéranos a Elisa [ot e a min, pero apenas tiñamos un ano cando ela morreu».
Sempre estaba presente nas dedicatorias que asinaba aos seus netos. Un exemplo: «Que sexas tan feliz como a muller de vermello, pero con máis tempo». Outro: «A señora de vermello resucitaría con gusto só para coñecervos». Isto escribiuno en 2008. Nunca esqueceu.
Vida familiar e pasiones
Delibes sostiña que unha novela necesitaba un home, unha paisaxe e unha paixón. Definido o home, o seu neto pasou a repasar algunhas das paisaxes da súa vida. Tamén as súas casas.
Como a casona de Sedano, onde a familia se xuntaba e onde vitoreaban a Induráin ou despotricaban contra Julio Salinas cando fallou aquel gol clarísimo no mundial do 94 contra Italia.
«Para nós foi un avó que nos defendía ante os nosos pais e nos daba a propina», insistiu De
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.