A actualidade informativa vese marcada por Farruquito: «esta película me, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
Un proxecto sanador e familiar
Os detalles que han xurdido revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
«Cando un fala de cousas duras que lle pasaron, e non só fala, senón que consegue contalas co corazón por diante… asemade non se me ocorría unha mellor maneira de contárllas aos meus fillos, pois claro que me serviu de terapia e alivio». Juan Manuel Fernández Montoya, Farruquito, recoñece o poder sanador dun proxecto no que, aínda que é protagonista dende o título, comparte focos con todos os membros da súa dinastía, unha das sagas máis significativas do flamenco.
Tamén das máis mediáticas, ao seu pesar, por asuntos alleos ao seu inmenso arte, do que xa daba conta con apenas 4 anos en Broadway e que o levou a ser recoñecido por The New York Times como o ‘mellor bailaor flamenco deste século’.
A intensa vida do sevillano, de apenas 43 anos, reflíctese na cinta ‘Serás Farruquito’, unha das películas máis destacadas da xornada deste martes no Festival de Cine Europeo de Sevilla.
O documental e o seu proceso creativo
A cinta está dirixida por Santi Aguado e Reuben Atlas, director nomeado a un Emmy afincado en Nova York que, contaxiado pola fascinación da productora Ami Minars polo flamenco, pero en especial por Farruquito, embarcouse nun documental que non só serviu para que o artista exorcizase os demo do atropelo mortal polo que foi condenado a dous anos de cadea, senón para narrar a historia de varias xeracións que viviron e viven polo flamenco.
Así, o documental, que chegará aos cines en 2026, propón un xogo de espellos entre os membros desta estirpe: a relación que Farruquito mantivo co seu avo, o lendario Farruco, e a que agora cultiva co seu fillo, El Moreno, herdeiro natural do linaxe.
A idea xestouse durante a pandemia, segundo contou Minars na roda de prensa da presentación da película no festival sevillano.
«O mundo estaba encerrado e eu pensei en como se podía seguir achegando arte. Eu bailo e sempre admirei a Farruquito, así que poñeime en contacto con Farruco e aí empezou todo», contou a coprodutora.
Ao bailaor convenciulle o agarimo do equipo e, sobre todo, que non fose só el o único protagonista. «Se só se falase de min, non se tería feito», recoñeceu o bailaor, reivindicativo co traballo da súa saga pola proxección do flamenco.
«Estamos comprometidos co arte, temos estudado, achegamos aos demais a nosa experiencia», dixo, ao tempo que insistiu en que no seu caso trátase dun «mundo moi difícil» posto que á vez «tes que estar coa túa casa e facendo grande o flamenco».
Herdanza, voces e proxección internacional
Respecto á tradición coa mirada cara adiante. Ese peso da herdanza recae na figura doutra lenda, o seu avo Farruco.
«Ao principio non tiña tanto peso este personaxe, pero finalmente a película converteuse nun tríptico, pasado, presente e futuro dunha dinastía. Tiñamos moi claro que era unha historia contada dende eles, había que contala dende a súa verdade», sinalou Aguado, quen tamén destacou a labor «case arqueolóxica» que levaron a cabo co, afortunadamente, longo arquivo audiovisual co que conta a familia.
«Tiñamos unha paleta de cores moi ampla», felicitouse. En
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.