Actualidade: as Entrañas do Ventorro

Os últimos acontecementos relacionados con entrañas ventorro xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

O Ventorro no centro da polémica

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análisis detallado. De súpeto, entre o dor machacando as nosas almas, a confusión reinante e a ferocidade animal da auga arrasando con todo, o restaurante El Ventorro mutou en inimigo público número un coma se fose aquel Dillinger que asaltaba bancos.

Alguén, ou mellor dito algo, tiña que cargar cos nosos pecados. Alguén, ou mellor dito algo, naquelas primeiras horas de caos total, debía adoptar o papel de chivo expiatorio sobre cuxa sombra lanzar a nosa rabia.

Erró a oposición socialista valenciana ao centrar contra El Ventorro os seus alardes de ruído e furia. Embestiron contra un muíño pero sen rastro daquela altura literaria quixotesca.

E que culpa ten un local ante un desaguisado dun zarpazo pluvioso? Nin idea, pero mira que intentaron afundir un negocio que estaba por alí. A estas alturas, con tanto lío, ignórase a que hora se marchou Mazón do lugar, se bebeu moito ou pouco, ou se a charla coa xornalista versou sobre Camba, Verlaine ou Baroja.

E eu que sei. non obstante, intúo que El Ventorro era e é inocente porque un restaurante só responde polos pratos que che sirve ou polo viño que che escancia. O resto forma parte da casualidade, desa bolboreta que bate as súas ás en Singapur e provoca unha catástrofe a miles de quilómetros.

Visita ao restaurante e ambiente

El Ventorro, pois, cando o drama nos mantía noqueados, adquiriu contorno coma de mansión encantada dunha novela de Richard Matheson. Inxectáronlle vida propia e mesmo alma diabólica a un edificio inanimado porque o líder da Comunitat Valenciana naufragou alí en plena tormenta.

El Ventorro metamorfoseado, a causa da irracionalidade, en templo de misas negras, formidable boneco de vudú ou singular cápsula disposta a proxectar raios malignos. Cebáronse nese lugar porque así hidrataban a bilis que busca un culpable.

E vai coa tabarra do Ventorro. E vén o zafarrancho do Ventorro. E toma co arrebato ventorrero.

Ante tanta tamborrada de fondo á custa do Ventorro acudín alí, hai uns días, para saborear a súa cociña e atravesar as súas entrañas. Necesitaba furanear, husmear, degustar, en fin, esas cousas…

E encantoume percorrer a rúa da antiga Universidad de Valencia ata desembocar nunha angosta arteria transversal, unha daquelas ruelas co aroma do antano, acaso baixo a presenza do propio Max Estrella escoltado polos seus incondicionais, ata topar de bruces con esa fonda.

De entrada, retiraron a discreta placa que anunciaba o figón. Os turistas enganchados ás desgracias, eses que acoden ata un monte chamuscado ou ata unha praia contaminada, tamén sucumbiron ante o pérfido encanto de posar diante do rótulo onde lías El Ventorro para lograr o selfie dos carallos.

A xente é así, abúrense e practican estes entretementos que desprenden perfume miserable. Pero en fin, que lle imos facer… en consecuencia, acudir ao Ventorro, hoxe, destila ese aroma clandestino que nos encanta porque, nun certo sentido, visitas un local secreto da época da lei seca ianque.

O restaurante ocupa un vello edificio de costuras hidalgas de tres