Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, minaría urbana, veta explotar aumentar. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
A mina oculta nos residuos electrónicos
Os detalles que afloraron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Baixo a aparente inutilidade dun vello móbil, dun ordenador obsoleto ou dunha batería inservible, agochase unha auténtica mina urbana.
Estes produtos omnipresentes na nosa vida conteñen materias primas fundamentais, como o cobre, o aluminio, o níquel, o platino, o manganeso, o litio ou o cobalto, que España en moitos casos ten que importar porque carece delas e as necesita para as cadeas de valor de industrias estratéxicas, unha dependencia do exterior sen visos de dar tregua.
O uso tan intensivo que facemos dos dispositivos, a cada vez máis acelerada frecuencia de renovación e, sobre todo, a crecente adopción de tecnoloxías para o avance das transicións verde e dixital que requiren destes elementos está disparando a niveis sen precedentes a demanda.
Todas estas circunstancias levaron a España, ao igual que ao resto de países europeos, á procura de estratexias que lle permitan reforzar a súa autonomía e protexerse fronte a posibles interrupcións no suministro, como ocorreu durante o Covid.
O reciclaxe dos residuos dos aparellos eléctricos e electrónicos (RAEEs, como así se coñecen) xurde como unha brúxula indispensable para guiarnos cara á necesaria diversificación das fontes de subministración e aliviar, en certa medida, a perigosa dependencia do estranxeiro.
En 2022, último ano do que se dispoñen datos, España recolleu 416.161 toneladas destes residuos, das cales reciclou 279.852 toneladas. 9.238 foron preparadas para a reutilización, é dicir, reacondicionáronse para darlles unha segunda vida co mesmo fin para o que foron concebidas e 23.592 empregáronse para xerar enerxía, segundo publica o Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico.
As toneladas restantes non foron procesadas no mesmo ano da súa recollida, quedando en inventario ou en tránsito, á espera de seren xestionadas no seguinte curso. Que o reciclaxe está chamado a xogar un papel significativo para atender a demanda futura é algo hoxe alleo a debate, tanto en España como no conxunto do Vello Continente.
Para facerse unha idea, a Lei europea de materias primas fundamentais contempla que, para 2030, polo menos un 25% do consumo anual de materias primas estratéxicas na UE se cubra desta forma… e iso está ao virar da esquina, polo que non hai tempo que perder, sobre todo á luz dos retos que aínda pairan sobre o ecosistema da economía circular.
Retos tecnolóxicos e lexislativos
Mentres algúns materiais presentan unha recuperación sinxela, outros ‘resístense’ a volver á cadea de valor. Alicia García-Franco, directora xeral da Federación Española da Recuperación e o Reciclaxe, explica que os metais de amplo espectro (acerado, cobre e aluminio) son ‘a nena bonita’, xa que recupérase o 100%.
Nas catalogadas como materias primas crísticas a realidade cambia. «En cada quilo de pantalla hai 25 miligramos de indio, pero é unha especie de po que está adherido aos cristais e resulta difícil de recuperar. Realizalo, ademais, supera o valor económico do aparello en si», explica.
O tántalo, por exemplo, chega a recuperarse cun 99,5% de pureza, pero a complexidade radica en s
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.