Actualidade: Obs: Demasiadas novidades

Os últimos acontecementos relacionados con obs: demasiadas novidades xeraron un intenso debate na opinión pública.

Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Unha velada con Víctor García e a OBS

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.

A OBS recibía nesta ocasión o violonchelista sevillano Víctor García, actualmente profesor do instrumento en Utrech. Viña en calidade de solista e director.

Non lembramos ter visto nunca esta dualidade nun violonchelista, e con razón. Cun programa ben trenzado arredor do instrumento na corte de Prusia, abría o programa a ‘Sinfonía para cordas e continuo en Mi menor H652 / Wq 177’ de Carl Philipp Emanuel Bach, para a cal colocara a banqueta no alto dunha pequena tarima, que estaba situada de costas ao público para dirixir a orquestra.

O resultado, como poderán imaxinar, foi que case non se escoitou practicamente nada e ademais tivo que dirixir maiormente coa cabeza. Como saben ou poden supoñer, a auténtica dirección dunha orquestra faise nos ensaios; na actuación o director dedícase a marcar o tempo para sincronizalos a todos e a facer pequenas correccións de dinámica sobre aspectos que trataron previamente e que, por xeral, os músicos anotan nas súas partituras.

Por iso, podería telo feito dende calquera sitio ou simplemente dirixir sen instrumento, que de todos os xeitos case non se escoitaba. A orquestra, con caras novas ou infrecuentes, soou axustada, con forza e ben sincronizada, pero parécenos que lle faltaba algo da ‘corporeidade’ habitual, quizá pola separación da corda máis grave (violonchelo/contrabaixo) e polo violonchelo abafado polo director.

Un dos atractivos do concerto era contar con tres obras para violonchelo, dúas delas no cumio do escalafón da dificultade por méritos propios e, no caso da sonata de Boccherini, tamén pola súa encomiable beleza.

Repertorio e execución

Pero comezamos polo ‘Concerto para violonchelo, corda e continuo’ en La maior H439 / Wq 172 tamén de C.Ph.E. Bach, que case pasou a un segundo plano (polo menos momentaneamente) pola desfavorable impresión do son do instrumento solista, aínda que despois vimos que isto era só unha parte; a outra era responsabilidade do violonchelista.

Persoalmente parecíanos un instrumento que soaba lixeiro, con poucos armónicos, e que en pouco tempo fixo que perdésemos o interese por ese instrumento. E obxectivamente proxectaba pouco volume á sala.

Os dedos de García corrían ben, pero con frecuencia sucumbían á velocidade (e aínda quedaban os ‘imposibles’), lembrando eses pianistas que cando teñen que realizar unha escala moi rápida pisan o pedal dereito e se hai algún erro, un bo pedal tapa todo.

Neste caso era a diminución do son nas partes conflictivas. Non dicimos que sempre, porque a verdade é que ten unha técnica que lle permite correr a pracer, pero o instrumento contribuía a esa sensación: imaxinen un rexistro case ronco, coa voz tomada, case rota.

Pero a ‘Sonata para violonchelo e continuo’ en Do maior G17 de Boccherini puido supoñer un pequeno cambio, aínda que dentro dun erro (cremos): o continuo estivo formado por Aldo Mata (violonchelo) e Alejandro Casal (clave).

Que se fai? Pois que desaparezan todos os atrís menos os seus e o resto da orquestra, e co escenario baleiro van os dous ao fondo con Casal, sen advertir que o clave soaría igual, pero o violonchelo de García escoitaríase aínda menos desde tan lonxe.

E é