Actualidade: «Valentín pediu auga, socorro e morreu detido»: Investigan a morte dun mozo discapacitado nun calabozo da Garda Civil

A actualidade informativa vese marcada por «Valentín pediu auga, socorro, morreu», un desenvolvemento que as persoas observadoras cualifican como un dos máis relevantes do período actual. As ramificacións destes sucesos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require un análisis pormenorizado. Poucas mortes se poden imaxinar máis tristes. Valentín tiña 29 anos, unha discapacidade do 66% e levaba anos suplicando que o ingresaran nun centro psiquiátrico porque «quería curarse». En vez diso, acabou a súa vida pechado durante horas entre barreiras dun cuartel da Garda Civil, vítima posiblemente da reacción de dous fármacos que nunca debía ter tomado xuntos. «Pediu auga, socorro e morreu detido», relata angustiado o seu pai, Daniel. Hai unha investigación en curso cunha denuncia preparada por dous expertos de renome, Carmen Balfagón e Ramón Chippirrás, decana e secretario do Colexio Profesional de Criminoloxía de Madrid, respectivamente, porque os progenitores da vítima consideran que en Xàbia (Alacant) houbo «negligencia» durante a custodia tras ese arresto, e responsabilizan máis amplamente, aparte dos axentes que interviron da Policía Local e da Benemérita, á sanidade pública por lle administrar o medicamento sen control e á Generalitat Valenciana porque levaban anos negándolles o ingreso para o seu tratamento. «Estamos devastados, consternados, non sei cal é a palabra», confesa Daniel Ropero, que se apoia como «crente» para atopar forza moral, mentres ve á súa parella, Ana Comas, «destruída» por completo sen ese apoio da fe católica e «chorando» mentres o escoita narrar a súa horrible experiencia a ABC e outros medios. Aquela última tarde con vida, «saíu de casa e despedíuse moi ben da súa nai, díxolle que volvía nun intre». Pero, por desgraza, metérase nun lío. «Todo o mundo o coñecía, tiña recoñecido un 66% de discapacidade e grao de dependencia un, con algúns problemas, e era vítima e carne de canón dalgunhas mafias da zona, que o usaban como correveidile, para traer e levar cousas», describe Daniel. «Nunca puidemos controlalo del todo». Neste caso, presentouse nun hotel e dixo que tiña que entregar algo a unha persoa, pero a rapaza do mostrador asustouse e deu a alerta. «A Policía Local fai acta de denuncia porque lle encontran tres bolsitas de nylon con un po branco dentro; houbo un pequeno forcexeo porque non quería que lle quitaran iso porque decía que peligraba a súa vida, pero o problema é que o levan a un centro de saúde e dálle un tranquilizante», continúa a estremecedora crónica o pai, a partir da información que lles chegou sobre as circunstancias do arresto. «Sen análise previa, dálle un tranquilizante, iso foi un choque de trens co que el levaba, en lugar de levalo a un hospital ou avisar os pais», laméntase, ao lembrar aquelas seis horas que pasou de madrugada nun cativeiro que resultou letal, cun desenlace de parada cardiorrespiratoria. «Sete horas despois da súa morte, veñen buscar a súa nai nunha ambulancia, porque xa saben como vai reaccionar», narra Daniel. Ao producírselle o falecemento en dependencias da Garda Civil, non lles devolven o cadáver ata cinco días despois —con fin de semana polo medio— e «xa está maquillado e preparado con claros e visibles golpes na cabeza, abultamentos, que aseguran que se causou el mesmo porque sufriu convulsións e golpeábase coas barreiras». Non obstante, os pais non sospeitan que sufrise maltrato. «A autopsia deixa algúnha dúbida, as imaxes das cámaras non están completas, son circunstancias complexas», precisa. Antes de chegar a iso, «durante doce anos negáronnos o ingreso nun centro psiquiátrico ou de contención pese a autos de xuíces e xuízas ordenando que o ingresaran pola súa propia segurid