Actualidade: Zapatero, o gran consultor

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Zapatero, gran consultor. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A investigación da Fiscalía Anticorrupción e da UDEF sobre os pagos que José Luis Rodríguez Zapatero recibiu de Julio Martínez Martínez, asesor da aeroliña de capital venezolano Plus Ultra, rescatada polo Goberno de Pedro Sánchez en 2021, non fai máis que ampliar as sombras de sospeita sobre o papel do expresidente do Goberno no ámbito do chavismo e a súa influencia na Moncloa. Martínez, detido no marco do caso Plus Ultra por un presunto branqueo de fondos públicos e de ouro venezolano, abonou distintas cantas a Rodríguez Zapatero como pagamento de facturas por diversas labores de consultoría. A tarefa dos investigadores pasa por comprobar se os traballos prestados por quen foi xefe do Executivo están xustificados, se se corresponden realmente cunha asesoría legal e se foron declarados a Facenda. Máis aló dos pagos ao fisco de Rodríguez Zapatero e da legalidade dos seus traballos de asesoría –en tanto que non se trata de ningunha función pública– achégase un conflito ético evidente. Unha cousa é a legalidade e outra moi distinta a moralidade que representa que alguén con unha evidente ascendencia sobre o Goberno de Pedro Sánchez, para quen actuou de mediador, cobrase dunha das empresas implicadas no rescate público dunha compañía aérea ligada ao chavismo, nunha decisión cuxa pertinencia e urxencia resultan tan sospeitosas. Cómpre lembrar que a compañía aérea foi socorrida con 53 millóns de euros en tempo récord durante a pandemia. O Goberno considéraa estratéxica mediante uns criterios cuestionables, pois practicamente non dispoñía de horarios nas súas rutas nin dunha frota considerable de avións. O propio ministro do ramo, que entón era José Luis Ábalos, recoñeceu que descoñece as razóns últimas do rescate e que se encontrou coa decisión xa tomada no propio Consello de Ministros. A determinación de calquera responsabilidade penal recae nos tribunais de Xustiza, pero a responsabilidade ética á que apunta a falta de transparencia nestas actividades de asesoría e nas súas retribucións é obvia. Estas sospeitas súmanse á brumosa actividade de suposta mediación que durante os últimos anos desenvolveu José Luis Rodríguez Zapatero en Venezuela, uns contactos que poderían ter influído na máis que tibia posición de España respecto ao chavismo. Desde o Goberno intentouse vender a súa figura e o seu papel como necesarios para mediar cos dirixentes bolivarianos a favor dos intereses de España, pese ao evidente desgaste para os intereses da oposición democrática que supuxo o continuo branqueamento por parte do expresidente das tropelías de Nicolás Maduro e dos seus secuaces. Esta nova investigación de Anticorrupción pon en cuestión a labor de Zapatero e pon o foco sobre un diñeiro quizais legal, pero moralmente sucio. Resulta difícil aceptar ao expresidente do Goberno como mediador inocente entre dúas partes cando cobraba e estaba ao soldo do entorno dunha delas, precisamente a tiranía que esmagaba os máis débiles en Venezuela. A opinión pública merece saber por que conceptos, en que contextos e a cambio de que o expresidente cobrou –ou non– por defender os intereses dunha ditadura. Esta cuestión venezolana convértese nunha sospeita estrutural se atendemos ao esforzo que fai o investigado por mediar, á marxe de Venezuela, coas autoridades de China. É difícil sustraerse á sospeita de que un político que obtivo o seu crédito das institucións democráticas e do Estado se teña convertido nun lobista de tiranos.