Alberto Suárez, adestrador lucense do Celta xuvenil A, afronta desde hoxe a Final a Catro da Copa do Rei no Anxo Carro, o estadio onde se formou como xogador, coa ambición de conquistar o seu primeiro título como adestrador e a certeza de que o seu paso polo CD Lugo e o traballo xunto a Quique Setién marcaron a súa vocación por dirixir. O torneo, que se celebra en Lugo o 11 de marzo de 2026, enfronta a promesa da canteira céltica co seu pasado e pon en xogo a proxección de futbolistas que aspiran a dar o salto ao fútbol profesional. Suárez, nado en 1993 en Lugo, é hoxe a cabeza visible do que desde A Madroa consideran a “xoia da coroa” do clube vigués.
Como responsable do xuvenil A, Suárez construiu un proxecto que combina resultados e formación, e que levou o equipo a brillar na súa categoría nacional. A presenza na Final a Catro reforza a idea de que o Celta mantén nas súas categorías inferiores unha estrutura capaz de xerar xogadores con mapa para o primeiro equipo. O mérito, coinciden varios técnicos, está tanto na materia prima como na capacidade do seu adestrador para dotar ao grupo de identidade e consistencia competitiva.
Suárez recorda a súa etapa como futbolista con claridade: mediocentro dereito, moi posicional, cun trato do balón fiable no control e no pase curto. Non era, admite, un atleta renacentista; a súa escasa fortaleza física e certa lentitude obrigáronlle a suplir esas carencias coa lectura do xogo e a intelixencia táctica. Esa forma de entender o fútbol, máis cerebral que física, acabou inclinándoo cara á dirección técnica cando se foi achegando ao final da súa etapa como xogador.
O contacto directo con Quique Setién resultou determinante no seu tránsito cara aos banquiños. Entrenar co primeiro equipo do Lugo durante os últimos anos da súa formación permitíulle absorber conceptos, rutinas e unha ollada ampla sobre o xogo que, segundo o propio Suárez, lle amosou que existía outra vía no fútbol: a de ser adestrador. Esa convivencia co primeiro equipo transformou a súa comprensión do deporte e déulle ferramentas para interpretar modelos de xogo aplicables ás categorías inferiores.
Ademais de Setién, a figura de Manuel Mourelos, adestrador na súa etapa xuvenil, permanece coma referencia na súa traxectoria. Suárez conserva unha relación estreita con Mourelos, con quen segue a falar de fútbol cada vez que regresa a Lugo. Describe ao técnico como próximo e atento cos seus xogadores, alguén que prestaba máxima atención tanto ao rendemento sobre o céspede como ás circunstancias fóra del, unha actitude que Suárez tenta reproducir no seu propio trato coa canteira céltica.
O seu paso por aqueles equipos quedou ligado a episodios formativos intensos, como a época coñecida entre os xogadores como os “Heroes do Carranza”, cando moitos xuvenís adestraban co primeiro equipo e convivían con futbolistas consolidados. Suárez comparte eses recordos con compañeiros como Iago Díaz e Santi Gegunde, con quen mantén a amizade e a quen espera ver empurrando dende a bancada na cita do Anxo Carro. Aquela convivencia forxou un grupo competitivo que, no seu momento, soubo competir e mesmo vencer a clubs con maior potencial en categorías superiores.
O modelo de traballo que aplica no Celta xuvenil A reflicte a aposta do club por un fútbol de posesión, con matices ofensivos e esixencia táctica, pero tamén pola formación integral do xogador. Nese sentido, Suárez entende o seu papel como o dun artesán: pulir virtudes, corrixir defectos e preparar a futbolistas para que asuman responsabilidades en escalóns superiores. A capacidade do adestrador para conxugar resultados e formación será observada de cerca pola dirección deportiva, que vixía con atención a evolución da canteira como canteira e como fonte de talento para o prime
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.