Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Carlos III blinda a coroa. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Contexto e antecedentes históricos
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Cando en 1986 Isabel II lle outorgou ao seu querido fillo Andrés o título de Duque de York, un dos máis prestixiosos do Reino Unido, os cortesáns do entorno da Casa Real non sabían que co paso do tempo eles mesmos acabarían chamándollo «Duke of Hazard», polo perigo que supón para a monarquía.
A enorme presión dos acontecementos pasados e do que aínda está por chegar relacionado co caso Epstein levou o Rei a tomar persoalmente unha decisión extrema, histórica e definitiva. Fai case un cuarto de século desde que Andrés coñeceu a Virgina Giuffre e nos últimos anos o monarca tivo que abordar este complexo asunto desde a dobre perspectiva persoal e constitucional.
Como cabeza da Familia Real contou co apoio do herdeiro, o Príncipe Guillermo, e como Xefe de Estado a súa decisión foi moi ben acollida polo Goberno de Starmer e pola oposición. Non obstante, Carlos III realizou unha innovación constitucional que pode ter consecuencias.
A decisión e o debate constitucional
Cando o 30 de outubro Buckingham Palace emitiu o comunicado de 109 palabras anunciando que «A súa Maxestade iniciou hoxe un proceso formal para retirar o título, tratamentos e dignidades do Príncipe Andrés», moitos expertos daban por feito que ese «proceso formal» supoñía iniciar un trámite parlamentario.
O catedrático de dereito constitucional da University College London, Robert Hazell, unha das autoridades nesta materia, fundador da Constitutional Unit e condecorado pola Raíña Isabel polos seus servizos no eido do dereito, era un deles e confírmano a ABC: «Eu pensaba que para quitar os títulos ao Príncipe Andrés era necesaria unha lei aprobada no Parlamento, pero foi posible a través dunha Orden Real (Royal Warrant), instruíndo ao Lord Canciller a eliminar a Andrés do rexistro da nobreza».
Como explica o profesor nas súas clases maxistrais, moi preto do poder lexislativo e executivo de Londres, «desde a Guerra Civil a mediados do século XVII e a Revolución Gloriosa que puxo fin á mesma, a monarquía está estritamente regulada pola lei». Entre os académicos e xuristas había un runrún sobre como se levaría a cabo este desexo do Rei.
Para David Allen Green, que foi avogado do Estado, «a causa dos cambios constitucionais de 1999-2005, un título nobiliario xa non comporta o dereito automático a ocupar un escano no poder lexislativo; por tanto, existe moi pouca forza legal asociada ao título e, en consecuencia, menos impedimentos para que sexa retirado por medios distintos a un acto do Parlamento».
A alternativa que atoparon o Rei e os seus asesores de emitir unha Orden Real, que é unha prerrogativa que funciona con independencia da lei, era unha forma de non pasar polo Parlamento. Esta foi «unha hábil solución… nunca subestimes a forza residual do poder da monarquía no Reino Unido (…). Dunha forma ou doutra, a Coroa proporciona invariablemente a fonte última do poder e pode conferir efectos xurídicos a toda clase de instrumentos escritos, dos cales as leis do Parlamento son só un exemplo entre outros: cartas reais, ordes do Consello, mandatos reais, proclama
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.