Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, xurdiu o misterio da unidade máis temida de Roma. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
A orixe da Garda Pretoriana
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Desde que foi creada por Augusto, a Garda Pretoriana foi concebida como o escudo persoal do emperador tanto dentro da ‘urbs’ como no fragor da batalla.
Non obstante, o seu papel foi moito máis aló que o dunha simple escolta. Tal e como recolle Tácito nos seus ‘Anales’, estes soldados tamén tiñan a misión de garantir a orde en Roma, esmagar revoltas e desvelar conspiracións que ameazasen o poder imperial.
Eran, en todos os sentidos, a elite das lexións. E ese estatus tiña recompensa: servían menos tempo —16 anos—, cobraban o soldo máis elevado do exército e, ao licenciarse, recibían 4.000 sestercios máis que os seus compañeiros.
Hoxe en día non hai dúbidas sobre en que ano se fundou a Garda Pretoriana. Dion Casio confirma en ‘Historia romana’ que foi fundada no 27 d.C.. Pero o seu orixe máis remoto converteuse nun gran enigma.
Teorías sobre a súa orixe e a campaña en Hispania
E un dos expertos que máis investigou para afastar as sombras que existen arredor deste misterio foi o historiador e arqueólogo Arturo Sánchez Sanz. Na súa obra magna, ‘Pretorianos’ (La Esfera), analiza a posibilidade de que o xermolo da unidade plantásese durante a era republicana, moito antes de que Xulio César cruzase o Rubicón coa XIII Gémina, a súa lexión máis leal, e instaurase unha ditadura que, a longo prazo, se transformaría nun imperio.
Existen tantas teorías sobre a orixe da Garda Pretoriana como batallas venceron as lexións romanas. Aínda que entre as máis chamativas atópase a que afirma que foi precisamente en Hispania onde viron a luz.
Para coñecela é necesario retroceder no tempo ata o ano 154 a.C., cando a cidade de Segeda (en Zaragoza) incumpriu o tratado que tiña asinado co Senado ao ampliar a súa muralla uns oito quilómetros. A desculpa foi perfecta para Roma, que enviou ao cónsul Fulvio Nobilior xunto con 30.000 soldados á península para pacificar a zona e, de paso, facerse cos territorios desa urbe.
A chegada deste destacamento fixo que os habitantes de Segeda solicitásense asilo na fortificada Numancia, a cal, ata entón, se tiña mantido á marxe do enfrontamento. Así foi como a urbe se converteu nun dos centros neurálxicos da resistencia contra Roma.
Nobilior cercou a cidade e, aínda que non conseguiu tomala, as súas vitorias nas poboacións próximas (e as do seu sucesor, Claudio Marcelo) fixeron que os celtíberos se viran obrigados a asinar a paz no ano 152 a.C.
Todo parecía rematado, pero o tratado foi breve. Ese mesmo ano, o lusitano Viriato avivou a chama da contenda, o que derivou no enésimo enfrontamento armado.
Nas case dúas décadas seguintes, desde Roma desfilaron unha ingente cantidade de cónsules por Hispania. Todos eles co obxectivo de destrozar aos sublevados ao prezo que fora. Pero, a cada un máis torpe que o anterior.
O colmo da incapacidade chegou polas mans de Cayo Hostilio Mancino no 137 a.C.. É
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.