Análise: Sopa de Caldereta de Pavo de Dos Hermanas perde

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, sopa de caldeirada de peru: prato típico. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

A tradición culinaria de Dos Hermanas

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A riqueza culinaria e gastronómica de Dos Hermanas sempre chamou a atención nos arredores.

Aínda que pola evolución natural da sociedade, por falta de tempo, por descoñecemento, porque cada vez veñen máis persoas de fóra ou por moitas outras causas estase a diluír. Así hai pratos típicos que sempre se cocían nas cociñas das casas e que, ao non chegar ao mundo da hostalaría, se están a perder.

É o caso da tradicional sopa de caldeirada de peru, un prato típico do Nadal nazareño que se tomaba na maioría dos fogares no século pasado e que, actualmente, continúa en poucas casas. A familia Muñoz Jiménez mantén esta tradición de antano.

Juanita Jiménez, ten 93 anos, e lembra que esta sopa era a estrela do menú natalicio. Ela encargouse de que os seus fillos Juan María e Fátima aprendesen a receita e conservasen este legado.

Elaboración e segredos da receita

«Lembro cando nos traía o peru Manolito de Claravox, que os cría el mesmo, eran de corral. E xa viña pelado, limpo e todo para empezar a cocelo», comenta Juanita, que está na cociña da súa casa con os seus fillos explicando a ABC a receita.

É curioso porque, como conta Juan María, «a sopa de caldeirada de peru faise despois de ter comido o peru na Noiteboa, imos dicir que se garda un pouco e é a base desta aínda que despois se engaden máis ingredientes».

Como o seu nome indica, o peru é o elemento principal xunto cos seus fígados pequenos. Para o sofrito necesitamos cebola, tomate, pemento verde, pemento vermello e cenoria. Tamén, unha cabeza de allo pero que se fai dunha maneira particular.

Juanita explica que hai que «asalala, ao lume, e darlle voltas ata que quede negra». Viño, fariña, sal, aceite de oliva, ñoras, pemento en po, ovo duro, pan do día anterior e taquiños de xamón completan a lista.

Como primeiro paso sálpiméntase o peru, enfarínase «e bótase nun recipiente con aceite para selo e retírase», conta Juan María. A súa irmá Fátima apunta que para o sofrito córtase todo moi «picadiño» e bótase no aceite e no zume do que se retirou o peru.

O sofrito bátese e volve ao lume para poñer enriba o peru. Mentres tanto, no morteiro e a man máxanse os allos pelados e métense con viño e pemento en po e bótase a mestura sobre a carne, xunto coa ñora.

Juan María sinala que as ñoras bótanse en auga morna e alí permanecen unhas oito horas para que saia ben a carne. E unha vez dados estes pasos cúbrese todo con caldo de puchero que se fixo previamente.

«Pero con caldo de puchero feito na casa e cos seus bos avíos, non dunha marca nin con sobres preparados», matiza Juanita, que sinala como ao seu marido Curro lle encantaba o puchero e esta sopa e sempre na súa casa había unha pota con caldo caseiro.

Na Noiteboa comezase co peru e no Nadal, no caldo bótase o pan cortado finiño, con ovo duro e taquiños de xamón e a sopa está lista. Na cociña de Juanita o cheiro é que alimenta e a pota está preparada para comezar a cociñar este guiso que ela e os seus fillos describen como laborioso, porque o proceso é moi lento, pero non difícil.

O toque que lle dan tanto Juanita como os seus fillos, con algún segredillo na fórmula para facelo – un deles susúrrao e é que non debe l