A actualidade informativa vese marcada pola tauromaquia, rito e razón, un desenvolvemento que os observadores califican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
Historia e controversia da tauromaquia
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
Estar en contra da tauromaquia é certamente respectábel, pero non é nada moderno. Xa no pasado un Papa a condenou, uns reis prohibírona e varias ondas de censura intelectual cebáronse con ela.
Está claro que ten unha forza transgresora que sacode desde hai séculos os alicerces daquilo que se considerou en cada época, pola autoridade de turno, como a ortodoxia social e moral. Non obstante, a pesar destes intentos por rematar con ela, ata o de agora sempre saíu adiante.
A que debe o seu vigor? Ao feito, creo eu, de que sen renunciar ao fundamento do seu rito, inmerso nas raíces milenarias da civilización mediterránea, soubo manter a súa liña constante de progreso respecto do que esixía o tempo.
Foi un torneo cabalar para exaltar virtudes aristocráticas, pero cada vez máis, avanzando no tempo, unha función na que uns plebeos puideron admirar, fronte a un animal temible, o seu valor e habilidade á vista de todos, conquistando, ao finais do século XVIII, o dereito a ser protagonistas e a levar espada para consumar a sorte suprema, privilexio reservado antes aos nobres.
Evolución e arte do toreo
Neste século ilustrado racionalízase o desenvolvemento do festejo taurino, e do seu arte, cos tratados de Pepe Hillo (1796) e máis adiante de Francisco Montes Paquiro (1836).
Desde os albores desta nova era da tauromaquia os elementos básicos da súa estética fanse presentes: a preocupación polo temple con Pedro Romero, a soltura e a gracia con Pepe Hillo, con Cúchares o uso da muleta para debuxar pases.
Nas xeracións seguintes conságranse figuras xeniais que descubren e marcan novos aneis para o perfeccionamento da arte do toreo; Joselito e Belmonte, por suposto, pero tamén Chicuelo, Manolete, Paco Ojeda, ata chegar a Morante de la Puebla, que bebe de todas estas fontes e intégralas nun clasicismo que é coma a síntese harmoniosa de todas elas.
Se tivésemos que dar un nome a cada un destes aneis artísticos, falaríamos de quietude, resistencia ás embestidas, inmobilidade dos pés, toreo sobre os brazos e en redondo, alongando os seus trazos e o traxecto do touro conducido pola tea, ligazón dos pases para acadar unha maior emoción na súa beleza.
Ao diferenza do resto de Europa, a Península Ibérica tivo a sorte de posuír nos seus vastos espazos de bosques e devesas os touros salvaxes, vindos do Oriente e de África; eses animais eminentemente ecolóxicos, que viven na liberdade do campo, con intervencións do home reducidas ao mínimo.
Non obstante, para que as cualidades da súa bravura se adapten ás aspiracións dun arte taurino en constante evolución, os gandeiros foron elaborando un coidado traballo de selección, centrado en particular nas femias, futuras nais.
De paso: por cada touro de lide criado na devesa viven tres animais bravos non destinados ás prazas, e a duración de vida dese touro é de catro ou cinco anos, mentres a de calquera bovino de carne é de oito a trinta e seis meses.
Ao fin e ao cabo, a bravura do touro, hoxe en día, terminou por ser unha obra mestra, produto dun maridaxe excepcional entre a natureza –o o
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.