Veciños de Adamuz, cinco días despois do accidente de tren

A actualidade informativa vese marcada por «tristeza», «silencio», «rabia», «pena»…, ánimo, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.

As ramificacións destes sucesos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

O accidente ferroviario en Adamuz

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.

Tristeza, silencio, pena, rabia, impotencia ou tocados son algúns dos adxectivos cos que os veciños de Adamuz cualifican o estado de ánimo que teñen despois de cinco larguísimos e intensos días dende o accidente ferroviario que cambiou a rutina diaria e xirou a historia para sempre deste municipio de apenas 4.200 habitantes no corazón da provincia de Córdoba.

O sinistro ferroviario polo descarrilamento do Iryo que circulaba de Málaga cara a Madrid e o posterior choque co Alvia que facía o traxecto desde a capital de España ata Huelva, que acumula 45 persoas falecidas tras o achado este xoves das dúas que permanecían desaparecidas, deu un xiro aos sentimentos dos seus veciños.

Os adamuceños, que o domingo se volcaron e demostraron a súa solidariedade cos feridos, viven agora momentos de zozobra.

Un paseo polas rúas de Adamuz pouco despois do mediodía evidencia a perplexidade dos lugareños ante o acontecido.

Testemuños dos veciños

Francisco Cuenca traballa nun taller de reparación de maquinaria agrícola no acceso do municipio, un servizo imprescindible nunha localidade que está en plena campaña de recollida da oliva.

«Persoalmente sinto tristeza», conta en declaracións a ABC para explicar o estado de ánimo no que se atopan.

«Isto foi unha catástrofe e iso ninguén o quere para ninguén», xa que «cando aparece outro desaparecido, cáeseche a alma».

Cuenca define os sentimentos dos seus veciños con rotundidade «temos rabia e impotencia».

«O ánimo está aínda caído», recoñece Francisco Leiva, pese a sentarse na tranquilidade que dá a xubilación sobre a mesa dun bar da localidade do Alto Guadalquivir minutos antes do xantar.

Non obstante, móstrase optimista de cara ao futuro porque asegura que «recuperarémonos pouco a pouco», aínda que agora mesmo apunta que nota «silencio» nas rúas da poboación cordobesa.

Na mesa do lado do Bar Antojos, na popular rúa da Villa de Adamuz, acompáñalle Andrés Ceballos.

«O pobo está unido e do pobo non houbo ningunha vítima», asevera con certa sensación de alivio pese ao drama que tiveron que vivir estes días, pois recoñece que a súa sensación é que «que isto pasase nun pobo tan pequeno é moi forte».

De feito, lamenta, antes de saborear un trago do clásico medio de viño, que «nos imos a acordar moito tempo disto», aínda que recoñece que «o que máis me molesta é que cada vez que poñas en Google ‘Adamuz’ che apareza isto» do accidente ferroviario, que a historia desta traxedia marque o seu futuro.

Alfonso Serrano, na porta da caseta municipal que o domingo acolleu a centos de feridos do accidente de tren entre un Iryo e un Alvia, explica o desánimo que corre en Adamuz cinco días despois do accidente.

«Estamos apenados e moi cansados por todo o que vivimos estes días e sobre todo temos moita tristeza por todas as vítimas que houbo e todos os feridos, que os tivemos aquí na caseta municipal», apunta.

Gonzalo Sánchez vende cupóns en Adamuz. Intenta recuperar a tranquilidade e l