Condena na Coruña por gastar 57.000 euros da tarxeta da súa exparella en bares

Os tribunais galegos condenaron un home de 70 anos por gastarse 57.000 euros coa tarxeta da súa exparexa en locais de hostalaría da Coruña, segundo adiantou La Voz de Galicia. A sentenza, ditada polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, pon punto final a un caso que arrincou trala ruptura dunha parella que compartira unha década de vida.

Unha ruptura e unha tarxeta que seguiu funcionando

A historia empeza de forma aparentemente banal. Duas persoas que levaban dez anos en parella deciden separarse. Deixan de verse un 21 de xuño de 2022. Ata aí, un final de relación coma tantos outros. O que veu despois xa non o é tanto: a tarxeta bancaria da muller seguiu movéndose polos bares da cidade durante nove meses, sempre co mesmo patrón de gasto en hostalaría, sempre a conta dunha conta que xa non correspondía ao seu titular.

A cifra final, 57.000 euros, dá que pensar. Non é unha compra puntual nin un malentendido dunhas semanas: é un gasto sostido no tempo, distribuído por locais de lecer, que ninguén compensou xamais.

Un perfil que rompe o tópico

Convén deterse nun dato: o condenado ten 70 anos e carecía de antecedentes penais. Non encaixa na imaxe que ás veces se proxecta da fraude informático ou do delito económico, frecuentemente asociado a perfís novos ou a estafas organizadas. Aquí non hai banda nin planificación sofisticada aparente; hai unha relación de confianza rota e unha tarxeta que seguiu en mans equivocadas.

A confianza é precisamente a clave do caso. Os delitos deste tipo adoitan producirse no contorno máis próximo da vítima, cando as claves bancarias, as domiciliacións e os números de tarxeta circulan con naturalidade dentro dun fogar compartido. A ruptura non cancela automaticamente eses accesos, e o oco entre a separación efectiva e a cancelación dos vínculos financeiros pode converterse nunha porta aberta. Neste caso, esa porta estivo aberta nove meses.

O TSXG pecha o caso

A resolución corresponde ao Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, cuxa sede na Coruña ditou sentenza. Que o caso chegase ata aí indica que houbo recurso ou que a vía procesal esixiu un percorrido xudicial completo, algo habitual cando se discuten cantidades relevantes e a autoría dos cargos.

Para a vítima, o proceso significa algo máis que unha condena: significa o recoñecemento de que o que sufriu non foi un malentendido doméstico, senón un delito. A recuperación do diñeiro defraudado adoita ser o seguinte paso, aínda que ese capítulo rara vez é rápido nin completo.

Unha lección para moitos fogares

Máis aló do caso concreto, a sentenza deixa un aviso que trascende a Coruña. Cantas parellas comparten tarxetas, claves e accesos bancarios sen pensar nunca no día en que a relación se rompa. Cantas rupturas se xestionan coa parte financeira pendente de pechar. O caso coruñés demostra que ese descuido pode custar decenas de miles de euros e anos de litixio.

A cifra fala por si só. E tamén o fan a idade do condenado e a súa falta de antecedentes: ninguén está exento de cruzar a liña cando a oportunidade e o costume se xuntan no momento equivocado.

Queda por ver se as medidas económicas da condena permiten á vítima recuperar o seu, algo que a xustiza tarda en materializar máis do que debería. Mentres tanto, a sentenza deixa unha pregunta incómoda no aire: cantos accesos bancarios seguen abertos en fogares onde a convivencia terminou fai tempo? Unha chamada ao banco trala unha ruptura custa minutos. Non facelo, como se viu, pode custar 57.000 euros.