En Lalín, o Centro de Diálise Teixedal mantén a 33 pacientes conectadas a un tratamento que lles asegura horas de vida e de normalidade tres veces por semana, na véspera do Día Mundial do Ril. Dende a súa apertura en outubro de 2020 e xestionado pola Fundación Renal Española, o centro atende a doentes crónicos que acoden os luns, mércores e venres en turnos de mañá e de tarde. O motivo é claro: reducir desprazamentos e ofrecer un acompañamento sanitario e social que vai máis aló da limpeza do sangue. Esa combinación de técnica e afecto explica por que o Teixedal se converteu nun referente na comarca do Deza.
O funcionamento do centro é metódico e constante. As sesións de hemodiálise ocupan ao redor de catro horas por paciente e o dispositivo humano, segundo a supervisora, traballa como un engrenaxe para que todo funcione con seguridade e calidez. A xornada organízase para atender a un grupo estable de persoas que repiten o ritual cada semana, o que crea unha rutina que á vez aporta e esixe disciplina. A proximidade xeográfica facilita que veciños de distintas parroquias manteñan o tratamento sen ter que desprazarse a centros máis grandes.
A maioría dos usuarios proceden da comarca do Deza —Lalín, A Bandeira, Silleda ou Merza— e, en palabras da responsable do centro, Cristina Otero, a proximidade é un factor decisivo para a continuidade. “Temos incluso a un señor que prefire vir aquí porque non lle gustaba facelo en Santiago de Compostela e desprazase polos seus propios medios”, explica Otero, que vixía o ritmo das sesións sen perder de vista a ninguén. Esa proximidade non só reduce viaxes incómodas, senón que favorece o seguimento médico e o contacto coas familias.
Máis aló das máquinas, o Teixedal foi incorporando un equipo multidisciplinar que trata ao paciente no seu conxunto. Enfermaría, médicos e auxiliares traballan con psicólogo, traballadora social e nutricionista; recentemente engadiuse un fisioterapeuta para combater o sedentarismo que acompaña ás longas sesións. Este enfoque integral permite abordar non só as complicacións fisiolóxicas senón tamén a soidade, a alimentación e o estado de ánimo de quen pasan polo programa. O obxectivo, insisten no centro, non é só tratar un órgano, senón coidar á persoa.
Pacientes veteranas como Dalia e Adita encarnan esa mestura de resistencia e fragilidade que define o día a día en telediálise: catro horas sentadas, conectadas, observando pasar o tempo e intercambiando palabras para sobrelevar a espera. Para elas a diálise é un rito que lles devolve funcionalidade, pero tamén impón limitacións na dieta e na vida social. Ambas repiten o percorrido da máquina con resignación e humor, e recoñecen que o acompañamento humano do equipo é tan necesario como a técnica.
Un dos desafíos máis persistentes é a educación alimentaria: a adherencia ás restricións de líquido e potasio é difícil de manter a longo prazo. A responsable do centro sinala que, cando os pacientes levan un seguimento curto, é relativamente doado que cumpran as recomendacións, pero con décadas de tratamento a resistencia aumenta e as recaídas son frecuentes. Isto tradúcese, segundo os profesionais, en episodios con potasio elevado que complican as sesións e esixen axustes clínicos. A labor do nutricionista e do psicólogo é clave para tentar corrixir eses hábitos e reducir riscos.
O montaxe técnico do Teixedal inclúe, segundo o persoal, todos os equipos necesarios para unha diálise segura, pero tamén unha organización humana que garante turnos e vixilancia constante. A coordinación entre enfermeiras, médicos e auxiliares permite atender eventualidades e ofrecer coidados personalizados, o que supón unha diferenza notable fronte á deriva asistencial que padecen outras zo
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.