De Memorias en Memorias

Os últimos acontecementos relacionados con memorias en memorias xeraron un intenso debate na opinión pública.

Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

O papel dos protagonistas políticos

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.

A política española ten estas florituras literarias: un presidente que, ademais de gobernar, descóbrese para nós como biógrafo alleo.

Sánchez volve gañarlle por man a Ábalos, que pretende deixar constancia das súas memorias mentres está á sombra.

Hoxe en día, Sánchez, non contente só con redactar as súas propias memorias anticipadas, dá a impresión de estar escribindo, capítulo a capítulo, as memorias non autorizadas de Ábalos, cousa, por outra banda, que non fixo coa súa afamada tese.

Na primeira entrega desta creación imprevista, Ábalos aparece como o ‘factótum’ imprescindible: sen el non habería primarias, nin triunfos, nin noites de «resistencia».

Na segunda, xa é só «un caso illado».

E no epílogo, un erro de reparto corrixido a golpe de sondaxe.

Todo iso, por suposto, narrado desde a altura moral de quen «non sabía nada» de maletas, comisionistas nin amizades emprendedoras: un místico da ignorancia selectiva que só se informa puntualmente cando a enquisa vén en positivo; do demais, «nada lle consta».

Nesta obra literaria, cúspide do Parnaso español, vese como o destino de Ábalos é pouco amable: pasar de ser o home que suxeitaba a escaleira do presidente a quedar reducido ao boneco inservible que se deixa caer ao chan para escenificar canto sofre o líder cando, segundo se nos repite, «non lle treme a man» ao cortar por lo sano… cando xa non queda máis remedio.

E Ábalos, entón, pasa a ser un ministro convertido nun exemplo de rexeneración.

A edición do relato e o debate social

Pero o máis chamativo destas memorias é o xénero: xa non falamos de responsabilidade política, senón de edición de personaxes.

Unha novela de metaficción política satírica, onde o narrador desvela con ironía a fabricación do poder e a maleabilidade interesada do relato oficial, onde a ficción se converte nun espello da realidade.

Ao final, dá a sensación de que nesta lexislatura hai algo máis perigoso que as comisións: as versións.

E que o único verdadeiramente autorizado non é a conduta, senón o relato do que manda.

Os demás, como Ábalos, quedan reducidos a notas a pé de páxina que se poden suprimir na segunda edición, pero o realmente significativo chegáranos ao final desta, máis tragedia que comedia.

Dionisio Martos Medina. Beas de Segura (Xaén)

Leio unha propaganda do Ministerio de Igualdade que define a violencia vicaria como a exercida sobre a muller a través dos fillos, e a IA cualifícaa de «violencia machista».

Con todo, ao preguntarlle en inglés, mantén a neutralidade de xénero, citando exemplos como impedir que os nenos vexan aos seus proxenitores, o que coincide con estudos do Instituto da Xuventude de Montreal, que indican que no 68 por cento dos casos, a figura axenante é a nai.

É crucial que non só as mulleres denuncien aos maltratadores, senón que os homes tamén alcen a voz contra a violencia que algunhas mulleres exercen sobre os seus fillos para vingarse.

Suso Liste. Santiago de Compostela (A Coruña)

Esta información, confirmada por fontes achegadas ao desenvolvemento dos acontecementos, subliña a importancia de manter unha perspectiva informada sobre o tema.