En Vigo exixen medidas para mulleres en prostitución

O foro socioeducativo As Ninguéns convocou o 11 de marzo de 2026 unha concentración xunto ao oliveiro do Paseo de Alfonso de Vigo para esixir ás administracións respostas concretas ante a situación de mulleres empobrecidas que exercen a prostitución. Os organizadores reclamaron unha intervención pública inmediata e recursos que permitan saír do ciclo de exclusión e violencia que, ao seu xuízo, define a realidade destas mulleres. A mobilización, que reuniu a un número indeterminado de persoas, puxo o foco na falta de alternativas e na necesidade de políticas que vaian máis aló do debate académico.

Na lectura do manifesto, As Ninguéns subliñou que a prostitución na cidade non pode interpretarse como unha elección individual senón como o resultado da pobreza extrema, a ausencia de oportunidades e as dinámicas de violencia estrutural. Os voceiros describiron a situación como unha ferida aberta na sociedade viguesa, que esixe unha intervención pública sostida. Insistiron na urxencia de pasar das palabras ás medidas efectivas que protexan dereitos básicos e garantan saídas dignas.

O colectivo relatou que moitas destas mulleres viven en condicións de exclusión, sen acceso a recursos esenciais e expostas de forma continuada a abusos físicos e emocionais. Denunciaron que a coacción económica, as ameazas e o medo son factores que impiden a moitas persoas abandonar a prostitución sen apoios institucionais sólidos. Por iso pedíron programas específicos e recursos suficientes para atender casos de prostitución e de trata con fins de explotación sexual.

Durante a concentración tamén advertiuse que a dependencia económica e as redes de explotación manteñen a moitas mulleres atrapadas nun círculo que a Administración non aborda coa intensidade necesaria. As Ninguéns reclamou equipos e protocolos que respondan ás necesidades concretas das afectadas: atención social, sanitaria, xurídica e formativa. Os convocantes rexeitaron solucións meramente discursivas e demandaron vontade política e financiamento para implementar medidas tangibles.

O manifesto puxo especial énfase na situación das mulleres migrantes, que sofren unha dobre opresión por razóns de xénero e pola xenofobia ou as barreiras administrativas que dificultan a súa integración. O colectivo subliñou que esa vulnerabilidade é explotada por redes e por dinámicas sociais que lles negan incluso o máis básico. Sen políticas públicas que garantan seguridade e redistribución económica real, advertiron, calquera debate sobre o tema será estéril.

As Ninguéns tamén plantexou que a drogodependencia, en moitos casos, non debe entenderse como a causa primaria senón como unha consecuencia de condicións de vida insoportables; unha vía de escape para soportar situacións de explotación. Esta relación conduce a problemas serios de saúde mental que agravan a exclusión e complican os procesos de recuperación. Por ese motivo solicitaron que a atención psicolóxica e os tratamentos da adición sexan servizos públicos asequibles e accesibles para todas as afectadas.

Entre as demandas concretas figuraron a creación de equipos multidisciplinares nos servizos sociais que integren traballadoras sociais, educadoras, psicólogas, psiquiatras e avogadas, xunto con programas de formación e emprego que faciliten alternativas económicas sostibles. A organización lembrou que sen rutas de saída laborais e con apoio xurídico e sanitario, moitas mulleres non poderán reconstruír a súa vida. Tamén reclamaron medidas específicas para detectar e desarticular redes de trata e explotación que operan no entorno urbano.

Os convocantes instaron ás administracións locais, autonómicas e estatais a coordinar esforzos e a dotar de recursos aos dispositivos existentes, pois consideraron insuficientes as respostas actuais ante a prostitución e a trata. A concentración