Investigadoras da Universidad de la Columbia Británica demostraron que os mapaches non só abren pechaduras para conseguir alimento, senón que continúan a manipular mecanismos por mera curiosidade aínda despois de comer. O estudo, liderado por Hannah Griebling e Sarah Benson-Amram e publicado o 13 de marzo de 2026 en a revista Animal Behaviour, realizouse en Canadá con exemplares sometidos a probas controladas. Os experimentos procuraban distinguir a motivación por alimento dunha motivación intrínseca orientada a obter información sobre o contorno. Os resultados apuntan a que a procura de información —non a fame— impulsa condutas complexas nestes animais.

Para avaliar esa curiosidade as autoras empregaron unha caixa rompecabezas equipada con varios mecanismos, como pestillos, portas corredeiras e pomos, que daba acceso a unha mostra de alimento. A caixa presentaba nove posibles entradas categorizadas en niveis de dificultade: fácil, medio e difícil. Cada proba durou vinte minutos e en cada sesión a caixa contiñña unicamente unha ración inicial de alimento, sen reforzos adicionais para fomentar a perseveranza. Deste xeito puideron observar se os mapaches seguían explorando unha vez satisfeita a recompensa alimentaria.

Os animais non se limitaron a abrir a solución máis rápida para acceder ao alimento: moitos continuaron a manipular outros peches tras recuperar a mostra comestible. En varias ocasións os suxeitos conseguiron activar as tres solucións durante a mesma proba, un comportamento que as científicas interpretan como procura de información. Esa actividade despois de obter a comida descarta que a conduta fose unicamente motivada pola fame ou por recompensa inmediata. Segundo as investigadoras, o patrón é coherente cunha motivación intrínseca que fomenta a aprendizaxe sobre a estrutura do obxecto.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O estudo tamén amosa que os mapaches ponderan o esforzo e o risco á hora de explorar. Cando había unha vía fácil e fiable tendían a elixila, pero non por iso abandonaban a exploración de opcións máis complexas; en contextos de maior risco ou traballo preferían a alternativa segura. Este axuste estratéxico lembra as decisións que toman outros animais e humanos ao elixir entre unha opción coñecida e outra nova con recompensa incerta. As autoras subliñan que esa balanza entre curiosidade e custo enerxético reflicte un mecanismo de toma de decisións máis amplo que favorece a flexibilidade cognitiva.

Os achados encaixan coa reputación dos mapaches como animais manuais e resolutivos: a súa abondanza en Norteamérica e a súa habilidade para manipular obxectos convértenos en suxeitos axeitados para estudar a cognición en vida libre e en cautividade. A publicación en Animal Behaviour —revista revisada por pares— aporta rigor ás conclusións e sitúa a investigación no crecente campo da curiosidade como factor evolutivo. Ademais, o deseño experimental permitiu separar claramente a motivación extrínseca (comida) da intrínseca (búsqueda de información), unha distinción relevante en estudos de comportamento animal.

Máis alá do interese académico, estas observacións teñen aplicacións prácticas. Entender que os mapaches exploran por curiosidade pode axudar a deseñar medidas de enriquecemento para individuos en zoolóxicos ou centros de rescate, e a prever como reaccionan cando entran en entornos urbanos. Tamén aporta pistas para xestionar conflitos coas persoas: obxectos ou peches que desafían a súa curiosidade poden fomentar a persistencia e o dano material, mentres que solucións deseñadas para minimizar a exploración poden reducir problemas.

As autoras sinalan, con todo, que fan falta máis estudos para xeneralizar os seus resultados a poboacións salvaxes e a outras especies. O experimento controlado demostra capacidade e tendencia, pero variables como experiencia previa, idade ou contexto ecolóxico poden modular a expresión da curiosidade. Investigar como se desenvolven esas condutas ao longo da vida e en distintos ambientes axudará a comprender mellor o papel da curiosidade na evolución do comportamento.

En conxunto, a investigación engade unha peza á comprensión da cognición animal ao mostrar que a curiosidade pode ser unha motivación tan poderosa como a comida. Ao revelar que os mapaches persisten en resolver problemas mesmo cando a recompensa desapareceu, o estudo suxire que explorar o mundo por si mesmo é, para algúns animais, unha conduta valiosa e adaptativa. Ese impulso por coñecer pode ter contribuído á flexibilidade coa que estas especies se adaptan a contornos cambiantes.