A aviación de Estados Unidos e Israel atacou este sábado a planta nuclear de Natanz, a escasos quilómetros de Teherán, no que as potencias aliadas definiron como unha nova fase da campaña contra o programa iraniano. A ofensiva coincide co envío de tropas e medios militares estadounidenses a distintas bases no Próximo Oriente e co lanzamento, por parte de Irán, de mísiles balísticos de longo alcance cara á base conxunta de Diego Garcia no océano Índico.
A acción militar e os seus detalles inmediatos
Fontes diplomáticas e militares consultadas por este xornal confirman que a operación sobre Natanz tivo lugar durante a mañá, co obxectivo declarado de destruír instalacións vinculadas co enriquecemento de uranio. Natanz, xunto con Fordow e Isfahan, foi sempre o eixo do programa nuclear iraniano; xa fora danada parcialmente durante os bombardeos de xuño de 2025 na denominada «guerra dos 12 días». Aquela campaña puxo de manifesto a capacidade de Israel para golpear instalacións subterráneas e a ceo aberto, e agora volve centrarse no mesmo triángulo estratéxico.
Desde Teherán, a Axencia Atómica Iraní emitiu un comunicado no que asegura que «o ataque vulnera o dereito internacional e o respecto ao Tratado de Non Proliferación Nuclear, ademais de poñer en grave perigo a seguridade nuclear no noso país».
«O ataque vulnera o dereito internacional e o respecto ao Tratado de Non Proliferación Nuclear», dixo a Axencia Atómica Iraní.
A resposta iraniana foi inmediata e sorprendente polo seu alcance. Por primeira vez neste conflito Teherán lanzou dous mísiles balísticos de longo alcance —capaces, segundo militares occidentais, de alcanzar ata 4.000 quilómetros— en dirección a Diego Garcia, base que comparten Estados Unidos e Reino Unido. Aínda que os proxectís non impactaron na instalación, o xesto eleva o conflito a un umbral rexional novo: se Irán dispón de mísiles capaces desa autonomía, a xeografía estratéxica cambia radicalmente.
Antecedentes e factores que explican a escalada
A escalada non é improvisada. O punto de inflexión produciuse o 28 de febreiro, cando unha serie de ataques entrelazados e represalias recíprocas acenderon un conflito que foi desplazando o foco máis alá de Gaza e Líbano, tocando agora ás monarquías do Golfo e a rutas marítimas esenciais. Ao contrario da campaña do ano pasado, que se centrou maioritariamente en instalacións nucleares, a ofensiva actual puxo o acento en obxectivos militares e de mando iranianos e, segundo analistas, en figuras claves do aparello de seguridade.
O ministro de Defensa israelí, Yisrael Katz, non ocultou a intención de intensificar as operacións. «Esta semana aumentaremos a intensidade. Estamos determinados a continuar coa nosa ofensiva contra o réxime iraniano, en decapitar aos seus comandantes e destruír as súas capacidades. Non pararemos ata que calquera ameaza contra Israel ou EEUU na rexión sexa eliminada», declarou Katz, anticipando unha fase máis agresiva que complique vías de desescalada diplomática.
A opinión pública e os gobernos dos países limítrofes reaccionaron con alarma. Turquía, o único país do Próximo Oriente membro da OTAN, denunciou ser obxectivo de varios mísiles iranianos nas últimas semanas, sen que ningún impactase no seu territorio. Pola súa banda, o presidente Recep Tayyip Erdogan advertiu que aqueles que «matanen a centos de miles» acabarán pagando un prezo, unha formulación que mestura condena política e advertencia estratéxica.
