A actualidade informativa vese marcada por un día no que o cineasta Michelangelo protagoniza un suceso que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes acontecementos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
O orixe artístico de Michelangelo Antonioni
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análise detallado.
O cineasta Michelangelo Antonioni foi, como moitos outros, un artista frustrado. De pequeno, desde a súa Ferrara natal, percorría todas as exposicións que podía e miraba asombrado catálogos e libros de arte.
Non obstante, á hora de plantexar as súas ideas no lenzo, non lle saía nada. Un día, máis frustrado que nunca diante dun retrato que non o satisfeu, collera a imaxe e a rompeu en mil anacos.
Máis calmado tras o seu estourido de furia, mirou os restos esparexidos polo chan, e aquelas formas e cores soltas, sen narrativa, sen lóxica estrutural, captivárono.
Colleu os restos e recompilounos nun collage, que logo fotografou e ampliou e ampliou ata que a imaxe que dibuxaban lle lembraba cimas de montañas marabillosas.
A serie ‘Montagne incantante’ e a súa exposición
Nacía así a súa gran serie artística ‘Montagne incantante’, 160 cadros de pequeno formato que o reconciliarían coas súas ansias artísticas.
O Centro da Imaxe La Virreina, en Barcelona, acolle unha mostra desta serie de obras, na que é unha das vertentes menos coñecidas na traxectoria do director de ‘La Notte’ ou ‘El Eclipse’.
Baixo o título ‘A montaña análoga’, que se poderá ver ata o 15 de febreiro, a exposición pon de manifesto esa outra faceta do célebre cineasta e pónea en valor.
«Antonioni nunca se atreveu a considerarse artista, senón que se definía como un cineasta que pinta. Está claro que o tratamento da cor e as formas destes traballos servíronlle como banco de proba para as súas películas a partir dos 70», explica Federico Montornés, comisario da exposición.
A técnica de Antonioni iniciábase con acuarelas, pasteles ou tintas que logo pasaban por unha lente fotográfica. Como se fose o protagonista de ‘Blow up’, realizaba unha ampliación tras outra ata que a imaxe resultante quedaba difuminada a medio camiño dun cadro figurativo e abstracto.
A partir da imaxe resultante, o cineasta retoocabaa en formato collage para dar esa impresión de cima onírica bañado polo sol. A súa especialidade era precisamente xogar coas texturas e a cor para potenciar esa sensación lírica.
«En películas como ‘Desierto Rojo’ vemos esa experimentación coa cor, onde busca a combinación perfecta de gamas cromáticas evoca doras e misteriosas. Eses mapas de cor son de onde emerxen as súas montañas encantadas», explica Montornés.
A serie puido verse por primeira vez na Bienal de Venecia de 1983. A sorpresa foi inmensa ao descubrir a faceta pictórica do director de ‘La aventura’ ou ‘Zabrinski Point’.
O traballo do azar nas obras, baseadas en sobreposicións en formato collage, e a temática homoxénea serán os elementos chave.
Durante a presentación, unha das visitantes pregúntalle: «Non teme esgotarse pintando só montañas». Antonioni, circunspecto, respóndelle ao instante: «Son montañas imaxinarias, así que nunca se esgotarán».
Diálogo artístico e legado
A exposición amosa unha vintena de pezas, cedidas polo Arquivo Michelangelo Antonioni de Ferrara. Así mesmo, inclúese o documental experimental do cineasta que frecuentou nos 80 onde explica o método do seu traballo.
As obras da exposición están expostas con marcos de plexiglas definidos po
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.