O modelo insostible do macroconcerto en estadios

Cando o lecer choca coa axenda deportiva

A planificación de grandes eventos masivos en instalacións polideportivas volve poñer enriba da mesa unha fricción cada vez máis habitual nas cidades medianas europeas. A compatibilidade entre o calendario competitivo e a programación cultural non sempre resulta sinxela, e menos cando se trata de recintos que foron concibidos, na súa orixe, para a práctica deportiva. O caso máis recente na cidade herculina ilustra á perfección esta dinámica de choque entre dous sectores que, paradoxalmente, buscan exactamente o mesmo: encher as bancadas.

O debate non é novo nin moito menos exclusivo da xeografía galega. Nos últimos anos, metropolitanos como San Mamés, Mestalla ou Balaídos tiveron que lidar coa mesma ecuación: ¿ata que punto un campo de fútbol debe rendibilizarse como praza de concertos sen que iso merme a súa esencia competitiva? A resposta varía dependendo de a quen se lle pregunte, pero o certo é que o modelo de negocio que rodea aos estadios de elite cambiou radicalmente durante a última década.

A tiranía do aforo fronte á versatilidade urbana

Existe un factor determinante que adoita pasar desapercibido nas disputas públicas pola ubicación dun espectáculo: a viabilidade estritamente económica do formato. Montar unha xira de reagrupación dunha formación lendaria esixe unhas estruturas escénicas e uns custos loxísticos que só se amortizan con aforos superiores aos trinta mil asistentes. Reduce o espazo e o proxecto deixa de ser rendible para a empresa que asume o risco financeiro.

Isto explica por que as alternativas municipais, por moi benintencionadas que sexan, raramente prosperan cando entran en xogo intereses desta magnitude. Un recinto portuario ou unha instalación universitaria poden ofrecer vantaxes en canto a illamento acústico ou facilidade de acceso, pero carecen da capacidade necesaria para soster a estrutura de prezos dun evento de primeiro nivel. O promotor non rexeita un espazo por capricho, senón porque as matemáticas do negocio lle impoñen unhas regras inquebrantables.

Responsabilidades compartidas e límites institucionais

Ante situacións de bloqueo, resulta tentador buscar un culpable único. Porén, a realidade institucional é considerablemente máis complexa. Un concello ten a obriga de protexer tanto o tecido asociativo deportivo como a oferta cultural do seu municipio, pero non posúe potestade para obrigar a un actor privado a modificar o seu modelo de negocio. Do mesmo xeito, unha empresa promotora inviste millóns baixo un marco de certezas que non pode depender da incerteza dunha eliminatoria deportiva que se resolverá semanas despois.

A planificación de grandes eventos masivos en instalacións polideportivas volve poñer enriba da mesa unha fricción cada vez máis habitual nas cidades medianas europeas.

O problema de fondo radica na ausencia de protocolos claros que regulen con antelación suficiente estas continxencias. Cando un concello cede un recinto de titularidade pública, as cláusulas de compatibilidade deberían establecerse cun marxe temporal amplo que permita reaccionar a escenarios imprevistos. A sinatura dun contrato non debería ser o punto final da relación administrativa, senón o inicio dunha coordinación constante que evite chegar a situacións de impás.

Cara a unha gobernanza cultural dos espazos públicos

O que realmente debería preocupar á cidadanía non é quen ten a razón nunha disputa puntual, senón que modelo de xestión queremos para os nosos equipamentos colectivos. Os estadios municipais son infraestruturas que se financian con diñeiro público e, como tales, a súa explotación debería estar ao servizo do interese xeral e non converterse nun botín disputado por intereses privad