Galicia volveu demostrar que a súa industria naval non vive só de encargos de nova construción. En 2025 o conxunto de estaleiros privados da comunidade elevou a facturación no negocio de reparacións e transformacións un 34%, ata situarse arredor dos 60 millóns de euros, con preto de 180 grandes intervencións. O músculo produtivo apreciouse tanto nos diques de Bouzas como en Marín ou nos peiraos de Sada: traballos de envergadura para pesqueiros, atuneiros, buques oceanográficos e plataformas offshore encheron as gradas durante todo o ano.
Reparacións de alto calado e proxectos singulares
Non se tratou de simples parches: boa parte das actuacións foron transformacións profundas. O caso do atuneiro coñecido como Solomon Amber —entregado en 2010 polo estaleiro Maridueña de Guayaquil e rebautizado posteriormente como Amada Isabel— exemplifica a capacidade técnica local. Chegou ás instalacións de Nodosa con case 57 metros de eslora, pero a normativa da súa nova armadora nas Illas Salomón esixía un máximo de 50 metros; o estaleiro de Marín executou unha redución de dimensións —unha operación pouco habitual fronte aos habituais alongamentos— para adecualo ao novo pavillón.
Tamén foron destacables as reformas integrais do arrastreiro Loitador, construído en 1987, cuxo interior desmontouse practicamente para colocar nova distribución de oficiais e cubertas, e a revisión completa do eixo e do motor. En Bouzas executáronse, ao tempo, intervencións relevantes como a remodelación do atuneiro Artza e os traballos sobre o pesqueiro arxentino Anabella M, coñecido orixinalmente como Amable Márquez Álvarez, que pasou por nodos de reparación en Nodosa e no peirao de Bouzas.
Os grandes estaleiros que compiten en novas construcións souberon compatibilizar esas ordes con traballos de reconversión. Freire Shipyards e Metalships & Docks aparecen con frecuencia nos calendarios de dique, xa sexa por cambios de clase, adecuacións a novos caladoiros ou renovación de equipos para emisións máis limpas. Non é a primeira vez que embarcacións do Grupo Iberconsa —como a modernización da Santa Princesa— recalcan esa mestura entre obra nova e reparación complexa.
Unha industria que medra por necesidade: flotas envellecidas e normas máis esixentes
Que Galicia concentre cerca de dous de cada dez euros do mercado nacional neste segmento non é casualidade. Segundo datos de Pymar, a asociación que agrupa a maior parte da industria naval privada española, o incremento obedece tanto ao envellecemento de moitas embarcacións tradicionais como á presión normativa: novas esixencias sobre emisións, eficiencia enerxética e seguridade obrigan a reformas custosas antes de que a explotación comercial quede obsoleta.
A costa galega, coa súa tradición de construción pesqueira e unha densa rede de estaleiros nas Rías, ofrece ademais unha vantaxe competitiva: proximidade, man de obra especializada e un tecido de provedores que facilita intervencións complexas con tempos de parada razoables. A iso súmase a experiencia acumulada dende os anos 80 e 90: empresas como Hijos de J. Barreras ou antigos estaleiros afincados en Vigo manteñen know‑how que hoxe se converte en reparacións de alto valor engadido.
En termos de mercado, máis do 50% das actuacións corresponderon ao segmento pesqueiro, aínda que a clientela foi diversa: pesqueiros de altura, buques oceanográficos, plataformas e buques de pasaxe tamén acudiron aos diques galegos. Esa pluralidade reduce a estacionalidade e permite que os estaleiros utilicen mellor a súa capacidade instalada durante todo o ano
