A decisión da Axencia Internacional da Enerxía de liberar reservas este xoves non logrou deter a escalada do cru nos mercados internacionais: o barril subiu con forza na mañá do 12 de marzo de 2026 a raíz da intensificación das tensións en Oriente Medio, especialmente vinculadas a Irán e á inoperabilidade do estreito de Ormuz, eixe polo que circula gran parte do petróleo mundial. Nas primeiras horas o Brent e o WTI avanzaron por encima do 6%, situándose arredor dos 97,7 e 92 dólares respectivamente, a pesar de que os países do G7 respaldaron a medida. A AIE xustificou a liberación como unha resposta inmediata ao risco de desabastecemento, pero os movementos posteriores do mercado mostran que a medida pode ser insuficiente se o conflito se prolonga.
O anuncio da AIE supuxo a posta no mercado de 400 millóns de barris, a maior inxección de existencias da súa historia, co obxectivo de mitigar a escaseza provocada polo peche efectivo do estreito de Ormuz, paso clave para o comercio petrolífero global. Os operadores reaccionaron inicialmente con fortes compras ante a volatilidade e a falta de visibilidade sobre o fluxo de cru desde Oriente Medio. O entorno permaneceu tenso porque, pese á magnitude da liberación, boa parte da capacidade de transporte e de refino afectada polo conflito impide unha solución inmediata.
Na apertura da sesión o Brent revalorizouse un 6,28%, situándose en torno aos 97,7 dólares, mentres que o West Texas Intermediate, referencia en Estados Unidos, ascendiu un 6,20% ata aproximadamente 92 dólares. Estes repuntes prodúcense nun contexto no que os investidores descuentan non só a oferta física, senón a percepción de risco e a duración da crise xeopolítica. A media xornada, con todo, a cotización chegou a experimentar un pronunciado axuste á baixa cando se insinuaron posibles sinais de desescalada, evidenciando a extrema sensibilidade do prezo a calquera nova sobre o conflito.
Para o mercado, a intervención dos países do G7 e da AIE representa un alivio táctico, pero para moitos analistas non resolve o problema estruturais. José Manuel Amor, socio director de Análise Económica e de Mercados de Afi, advirte de que a incerteza sobre a duración do conflito e a concentración da capacidade de refino na rexión incrementan o risco de que as existencias liberadas se consuman rápido sen compensar o déficit de produción. Segundo Amor, cada día que persista a inestabilidade consume unha parte apreciable do alivio subministrado polas reservas estratéxicas.
Na mesma liña, o analista Manuel Pinto lembra que a medida terá efecto só a curto prazo se non se restablece de forma sostida o tránsito polo estreito de Ormuz, por onde normalmente circula preto do 20% do cru que se consome no mundo. Pinto subliña ademais que moitos centros de refino clave se atopan na zona afectada, o que complica a transformación do cru en produtos petrolíferos mesmo cando o subministro físico alcanza os portos.
Os operadores explican que, ante a falta de visibilidade, a reacción inicial do mercado foi mercar cobertura, situación que pode invertirse se hai novas de avance diplomático. Esa dinámica explica por que as cotizacións chegaron a caer máis tarde ata niveis próximos aos 87,80 dólares no Brent, nunha xornada marcada por oscilacións bruscas. A volatilidade eleva a prima de risco nos prezos e dificulta a planificación para empresas e consumidores.
O impacto para os fogares e a industria non é inmediato na mesma magnitude, pero a suba do cru adoita trasladarse en semanas aos carburantes e á cesta da compra, alimentando presións inflacionarias. Os gobernos do G7 estudan, ademais de
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.