O terceiro longametraxe de Mona Fastvold, estreado o 13 de marzo de 2026, converte a biografía da líder relixiosa dos shakers nun musical visualmente exuberante que privilexia a forma sobre a reflexión. A película reconstrúe a figura de Ann Lee, muller que afirmou ser a reencarnación de Cristo no século XVIII, e busca traducir as súas visións e a súa doutrina en escenas de canto e baile que aspiran ao éxtase relixioso. Rodada en 2025 e presentada con coidado estético, a proposta sorprende pola súa audacia, aínda que non sempre convence pola súa profundidade interpretativa. Para o espectador, a decisión de Fastvold de tratar o material case como texto sagrado é tan estimulante como problemático.
A narración apóiase en números musicais que mesturan referencias históricas con anacronismos deliberados, coreografías impactantes e un ritmo que aposta pola intensidade sensorial. En lugar de optar por un biopic convencional, a directora aposta pola abstracción: episodios de éxtase, visións e cerimonias colectivas prodúcense como cadros estilizados. Esa elección formal busca captar a lóxica interior dunha comunidade que practicaba a negación da carne e a vida comunitaria austera, pero tamén dificulta un achegamento máis racional ou crítico á figura central. O resultado é unha experiencia cinematográfica que privilexia a emoción e a imaxe sobre a análise histórica.
As secuencias de baile, nas que os intérpretes adoptan contorsións e movementos extremados, son o eixo visual da película e remiten tanto á devoción mística como á represión sexual. En ocasións, esas coreografías rozan o grotesco e achegan a obra á comedia involuntaria, unha lectura que Fastvold parece evitar despregando sempre un ton reverencial. Esa ambigüidade entre o sublime e o estrañamente extravagante é unha das claves do filme: fascina pola súa desmesura e desconcerta pola falta de distancia crítica. En mans doutro director, algúns pasaxes poderían terse convertido en incisiva alegoría; aquí manteñen como demostracións de virtuosismo escénico.
No centro da proposta está a interpretación de Amanda Seyfried, que sostén a película cunha entrega física e expresiva notable. A súa ollada transmite a convicción dunha líder que cre recibir ordes divinas, e a súa presenza é o motor emotivo que evita que a estilización quede baleira de afecto. Ao seu lado, o reparto —con nomes como Thomasin McKenzie, Lewis Pullman e Tim Blake Nelson— achega apoios contrastados, aínda que ningún alcanza o magnetismo da protagonista. A película, por tanto, apóiase case por completo na capacidade de Seyfried para transmitir autoridade e misterio.
Fastvold, no seu terceiro traballo longo, exhibe un control visual e unha ambición escénica que merecen recoñecemento: a posta en escena é poderosa e a montaxe sabe administrar o crescendo ritual. Non obstante, esa vontade estilística non vai acompañada dunha investigación suficiente sobre o impacto real do liderado de Lee nin sobre as contradicións das súas propostas sociais. O filme evita deliberadamente indagar en se a figura puido ser tamén fonte de sufrimento ou fanatismo, mantendo unha imaxe practicamente iconográfica. Esa contención narrativa limita a dimensión crítica dunha historia que, pola súa natureza, invita ao debate.
En termos técnicos, a película sostense grazas a unha dirección artística coidada, unha fotografía que xoga coa luz como elemento sacro e unha banda sonora que mestura cantos e texturas contemporáneas. Os anacronismos musicais e estéticos funcionan como recursos para desconcertar ao espectador e subliñar a atemporalidade de certas pulsións relixiosas. Ao mesmo tempo, esa combinación do antigo e do moderno contribúe a unha sensación de pastiche que non sempre conclúe con coherencia dramática. A dirección de actor
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.