Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, prodúcese un encontro entre o clásico do flamenco e a vangarda. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Homenaxe a Antonio Fernández ‘Fosforito’ e reanudación do certame
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análise detallado. Tras unha semana marcada polo falecemento do cantaor pontanés, Antonio Fernández ‘Fosforito’, primeiro gañador do Concurso Nacional de Arte Flamenco de Córdoba e última Llave de Oro del Cante, o certame retomou o pasado sábado a súa programación paralela de espectáculos como antesala á fase final da competición.
Esta fase reunirá ao longo desta semana no Gran Teatro aos aspirantes a facerse co prezado galardón nas categorías de Cante, Baile, Guitarra e, nesta edición como novidade, tamén Mellor Instrumentista. Nin a alerta laranxa por avisos meteorolóxicos nin a tromba de auga que caía na cidade pouco antes do inicio da función impediu que se congregase un bo número de afeccionados ao baile no Gran Teatro.
O espectáculo ‘La edad de oro’ de Israel Galván
No cartel, un clásico do baile flamenco máis vangardista: ‘La edad de oro’ de Israel Galván. Un espectáculo con vinte anos ás súas costas desde o seu estreo en 2005 que supuxo, en certo modo, a consagración do bailaor sevillano como figura innovadora no universo do flamenco e o seu recoñecemento co Premio Nacional de Danza á Creación ese mesmo ano.
A proposta intenta recrear a esencia do flamenco de finais do século XIX e inicios do XX, unha arte desprovista naquela época de artificios e instrumentalizacións que Galván nos amosa nesta obra desde unha óptica minimalista. O mellor exemplo é o corpus escénico, composto exclusivamente por unha cantaora (María Marín), un guitarrista (Rafael Rodríguez) e o propio bailaor sobre un escenario con fondo negro.
Unha concepción xa por si mesma rupturista hai dúas décadas, cando o que predominaba eran as producións con grandes corpos de baile e elaboradas escenografías. Con este formato, económico e adaptable a case calquera tipo de escenario, Galván confirmaba nunha entrevista que superara as 400 representacións desde o seu estreo.
No plano artístico, ‘La edad de oro’ sintetiza o que representa Galván no universo do baile flamenco: un artista que mamou o xondo desde pequeno e que inventou o seu propio linguaxe. Na obra atopamos un variado repertorio de palos (malagueña, rondeña, abandolaos, tientos, tangos, bulerías, soleá, alegrías, seguiriyas e tonás…) que son interpretados ao cante e á guitarra nas súas formas clásicas.
O contraste a este purismo póñeo Galván dende o primeiro momento co seu outfit de bailaora vella e un baile cheo de formas e recursos sui xeneris (movementos robóticos, saltos, zapateados reducidos á súa mínima expresión, pés postos na parte alta da cadeira…).
Tras unha traxectoria tan laureada como a de Galván, o sevillano segue dividindo aos afeccionados ao flamenco entre quen o consideran un xenio e quen o ven como un friki. En calquera caso, o que non se lle pode negar é o seu afán por experimentar, a súa busca de novas formas de expresión e o mérito de terse codificado o seu propio baile.
Un linguaxe que non todo o mundo entende, pero co que segue comunicando a súa particular forma de entender o flamenco e a arte. Esta información, confirmada por fontes próximas ao desenvolvemento dos acontecementos, subliña a importancia de manter unha perspectiva informada sobre o tema.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.