En desenvolvemento: Juan Tomás de la Molía e o pracer de bailar

Os últimos acontecementos relacionados con Juan Tomás Molía e o disfrute de bailar xeraron un intenso debate na opinión pública.

Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

O ciclo Andalucía·Flamenco e o espectáculo ‘Vertebrado’

Os detalles que apareceron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.

Está a tocar ao fin o ciclo Andalucía·Flamenco co que se iniciou a programación no Teatro Central, e este fin de semana é o último.

‘Vertebrado’ é a proposta do bailaor Juan Tomás de la Molía, un gaditano nado lonxe do mar que presentou un espectáculo de flamenco sen fronteiras que ten un só fin: bailar é desfrutar.

Había temor polo acceso ao teatro, porque a poucos metros a Cartuja íase enchendo de béticos e holandeses para o esperado partido internacional.

Antes de chegar ao Central un control policial impide o paso: ‘vamos al teatro’, e deixáronnos pasar.

O persoal do teatro falou coa policía e o Cecop porque se esperaban 400 persoas para o flamenco e hai que evitar problemas de acceso.

E así será sempre que haxa partido na Cartuja e teatro no Central.

Unha proposta diferente no flamenco

Nesta obra todos pásano moi ben, porque desde o primeiro intre o público decátase de que vai ver bo flamenco, pero cun plantexamento distinto ao habitual.

E é que ‘Vertebrado’ ten a dirección de escena de Manuel Liñán, o coreógrafo e bailaor granadino que triunfou con obras como ‘Muerta de amor’ ou ‘Viva’, e que creou para esta proposta de Juan Tomás de la Molía unha dinámica moi parecida á da súa última obra, é dicir, aquí non hai bailaor, guitarrista ou cantaores, aquí hai artistas que poden realizar de todo.

Dito e feito.

Parece que Liñán ten o don de descubrir figuras, no seu actual elenco hai figuras como Alberto Sellés ou Miguel Angel Heredia e agora tamén Juan Tomás de la Molía.

A iso chámaselle olfato.

A bulería é o palo troncal deste espectáculo onde todo xira arredor da enerxía, o humor e sobre todo, a empatía entre os artistas, porque se esta non existise, ‘Vertebrado’ non podería saír igual.

Ao contrario do que se pode pensar, en vez dun só palo no percorrido da obra, parece que hai moitos, que se suceden un tras outro, pero son bulerías, non hai outro, sinxelo.

Así como María Moreno fixo un espectáculo só usando a soleá, Molía escolleu a bulería, que se enraíza máis coa súa forma de baile.

O espectáculo é coral, todos actúan.

Sen apenas elementos, só catro cadeiras, nas que se van movendo os artistas, nas que se sentan, fan compás todos xuntos co pé, inclínanse cara ao chan e fáino cos nocellos, bailan xuntos movendo os pés mentres están sentados…, e tamén falan, contan a súa vida, como se encontraron coa bulería, fano Manuel de la Niña e Chupete, «cando tiña nove anos, esa Paquera…», afirman.

Homenaxe para abrir a obra aos grandes cantaores por bulerías, e aí sae o berro firme e recio de La Paquera na voz de Manuel de la Nina, e a bulería comeza o seu percorrido por sesenta e cinco minutos de baile, cante, toque, e mesmo conversas cheas de humor, e xaleos imposibles de crer que funcionen, como o ‘viva o wifi’, que exclama Chupete no medio dunha das múltiples bulerías.

Humor e bo flamenco, unha marabilla.

Juan Tomás de la Molía é un mozo que baila antigo, para o baile, sabe darlle matiz aos rapidísimos zapa