Dúas investigacións lideradas polo International Institute for Applied Systems Analysis (IIASA) de Austria e publicadas a mediados de marzo de 2026 conclúen que non abondará con acadar emisións netas cero para deter os efectos máis persistentes do quecemento antropoxénico. Os traballos, un deles aparecido en Environmental Research Letters, advirten de que para frear a suba do nivel do mar e as emisións procedentes do desxeo do permafrost será necesario extraer CO₂ da atmosfera de xeito sostido durante séculos. Os autores sosteñen que, agás un compromiso prolongado con tecnoloxías e solucións de eliminación de carbono, os danos seguirán acumulándose e afectarán a centos de millóns de persoas. A advertencia subliña a dimensión temporal do problema: as metas de París son un punto de partida, non un final.
O estudo publicado en Environmental Research Letters analiza escenarios de mitigación idealizados e avalía que se requiriría para evitar que a elevación do nivel do mar e a liberación masiva de carbono atrapado en solos xeados sigan a empeorar aínda cando as temperaturas globais se estabilicen. Os modelos amosan que manter a temperatura arredor de 1,5 ºC non impide por si só procesos físicos que xa foron desencadeados; para limitalos sería necesario que, ademais de deixar de emitir, a humanidade retire máis CO₂ do que emite. Esa retirada neta debería prolongarse durante séculos para neutralizar as emisións acumuladas e as inercias do sistema climático.
Segundo Johannes Bednar, autor principal do artigo, os impactos a longo prazo non son riscos abstractos senón danos concretos que comprometen infraestruturas, territorios costeiros e medios de vida de millóns de persoas. Bednar sinala que estabilizar eses impactos esixe obxectivos de eliminación de carbono vinculantes e de longa duración que vaian moito máis alá dos calendarios políticos actuais. Na mesma liña, o coautor Artem Baklanov sostén que os límites de temperatura fixados no Acordo de París deben entenderse como metas de inicio: para estabilizar os danos será necesario que as temperaturas rematen descendendo por debaixo de 1,5 ºC, o que implica manter emisións netas negativas durante períodos moi prolongados.
Un segundo estudo, tamén coordinado por investigadores do IIASA, aborda a cuestión desde a viabilidade económica e as necesidades institucionais. Ese traballo avalía custos e vías de financiamento para despregar tecnoloxías de eliminación de carbono (CDR) a grande escala, e conclúe que sen incentivos financeiros sostidos e marcos regulatorios sólidos non será posible escalar as solucións ao ritmo requirido. Os autores advirten de que a mera existencia de tecnoloxías como a captura directa do aire ou a bioenerxía con captura e almacenamento de carbono (BECCS) non garante a súa implantación masiva sen sinais de política pública críbles a longo prazo.
Estabilizar o clima esixe emisións netas negativas durante séculos
As opcións de CDR dispoñibles van desde enfoques baseados na natureza —reforestación, restauración do solo e humidais— ata solucións industriais como a captura directa do aire ou o almacenamento xeolóxico. Cada vía presenta limitacións: as solucións naturais teñen límites de superficie e riscos de reversibilidade, mentres que as tecnolóxicas implican custos elevados e demandas enerxéticas e loxísticas importantes. Por iso, os autores apelan a unha carteira diversificada de medidas, acompañada de avaliacións sociais e ambientais estritas para evitar efectos adversos ou desigualdades na súa implantación.
Ademais das dificultades técnicas e económicas, os investigadores subliñan a necesidade de marcos legais e institucionais que distribúan responsabilidades e garanticen compromisos interxeracionais. Sen criterios claros sobre quen financia, quen im
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.