Galicia lidera a confección e a madeira mentres a alimentación e o motor sosteñen a industria

A industria galega apóiase con forza na alimentación e no motor, dous sectores que suman case a metade da facturación total. Ao tempo, a comunidade érguese como referente nacional en confección e madeira, sectores que resisten envites e amosan músculo propio. O mapa produtivo galego, lonxe de ser lineal, amosa contrastes e retos para o futuro.

Alimentación e motor, os piares

Ao percorrer os polígonos do Porriño, a presenza de camións frigoríficos e furgonetas non pasa desapercibida. Non é casualidade: o sector da alimentación, xunto á industria da automoción, sostén o 50% da facturación industrial galega. Demasiado peso para dous motores que, aínda que potentes, non están exentos de riscos.

A automoción, con epicentro en Vigo, leva anos tirando do carro grazas a unha planta de referencia e unha rede de provedores que se estende por toda a provincia de Pontevedra. Pola súa banda, a alimentación, desde o sector pesqueiro ata a transformación cárnica na comarca de Lugo, mantén o pulso mesmo nos anos máis complicados. Un responsable do sector lembra que a demanda interna e a exportación permiten capear temporais, aínda que a volatilidade dos mercados preocupa a medio prazo.

Basta con mirar os datos oficiais. Galicia suma unha cota relevante na industria alimentaria nacional e mantén a cuarta posición en automoción, só por detrás de Madrid, Cataluña e Castela e León. Porén, a dependencia non é menor: calquera vaivén nestes sectores tradúcese en impactos inmediatos sobre o emprego e a economía local.

Confección e madeira: tradición e liderado

Poucas veces un sector tradicional logra reinventarse con tanto éxito. A industria da confección galega, con epicentro na Coruña e ramificacións na área de Arteixo, soubo adaptarse aos novos tempos. Non é menor o dato: Galicia encabeza o ranking nacional en volume de negocio téxtil. Non só polas grandes multinacionais, tamén por unha rede de talleres e pequenas empresas que aguantan o tirón malia a competencia asiática.

En paralelo, a madeira galega resiste e avanza. O monte galego, a miúdo motivo de inquietude polos incendios, é tamén fonte de riqueza. Empresas de transformación, situadas en zonas como o Carballiño e A Estrada, exportan produtos de alto valor engadido cara ao centro de Europa. A madeira galega xa non é só materia prima para mobles baratos: hoxe compite en segmentos de construción sustentable e deseño de interiores.

Convén lembrar que ambos os sectores soportaron crises profundas. A confección sorteou a deslocalización, e a madeira sobreviviu aos vaivéns da demanda e á presión ambientalista. A clave, segundo fontes empresariais, está na innovación e na aposta pola calidade.

Un ecosistema industrial en transformación

A industria galega non vive illada. Nos últimos anos, a transición enerxética e os cambios nos modelos de consumo obrigaron a todos os sectores a unha actualización constante. As fábricas da ría de Ferrol, antano dedicadas ao naval, procuran agora novos nichos en enerxías renovables. Mentres, o téxtil reforza a dixitalización e a trazabilidade para responder a esixencias ambientais e sociais crecentes.

O peso da industria no PIB galego supera o 18%, por riba da media estatal. Porén, a concentración en poucos sectores é evidente. Un técnico da administración autonómica recoñece que a diversificación é unha tarefa pendente. Ninguén esquece o peche de plantas electrointensivas como a de aluminio en San Cibrao, que deixou unha cicatriz difícil de pechar na Mariña lucense.