A presidenta da Asociación 11M Afectados del Terrorismo, Marisol Pérez Urbano, reclamou este martes en Madrid a defensa da vida, da paz e da responsabilidade colectiva para evitar actos que conduzan a “traxedias irreparables”. Nun acto celebrado na capital, Pérez Urbano apelou á memoria das vítimas e á dor compartida como guía para a convivencia e para a acción pública. A intervención tivo lugar no contexto das lembranzas que cada ano evocan os atentados do 11 de marzo de 2004 e as súas consecuencias para as familias e a sociedade.

Durante o seu discurso, a dirixente reclamou a políticos e cidadáns prudencia no linguaxe e nas decisións que poidan alimentar a violencia ou a exclusión. Subliñou que a memoria dos afectados non é só un exercicio de recordo íntimo, senón unha obrigación cívica que debe traducirse en políticas que preserven a paz e a seguridade democrática. Pérez Urbano insistiu en que trivializar ou instrumentalizar aquel dor pode ter efectos imprevisibles e daniños para o conxunto.

A Asociación 11M Afectados del Terrorismo, que agrupa a familiares e superviventes dos atentados, traballa desde hai anos para manter vivo o recordo das vítimas e para esixir responsabilidades no ámbito da atención ás vítimas. A súa presidenta explicou que reclamar verdade e apoio non é incompatible cunha exhortación firme a evitar retóricas que polaricen a convivencia. Segundo ela, protexer a memoria esixe tamén compromisos concretos de prevención e educación para a paz.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Varios asistentes ao acto destacaron a contundencia da mensaxe e a necesidade de que a sociedade reflexione sobre como se constrúen as respostas ante a dor colectiva. Familias de vítimas e representantes de asociacións civís compartiron testemuños sobre as secuelas que seguen padecendo e sobre a importancia de que a memoria sirva para non repetir erros. A xornada combinou intervencións persoais con chamamentos institucionais para impulsar iniciativas en favor da reparación e da convivencia.

Na súa alocución, Pérez Urbano puxo o acento na responsabilidade ética dos dirixentes e na función pedagóxica da memoria histórica. Advertiu sobre os riscos dos discursos que normalizan a confrontación e pediu medidas que reforcen os dereitos das vítimas e a cohesión social. Tamén reclamou que a loita contra o terrorismo vaia acompañada de políticas de prevención que inclúan educación e apoio psicológico ás persoas que foron afectadas.

A convocatoria forma parte dun calendario de actos memoriais que, cada ano, reavivan os debates sobre a resposta institucional aos atentados e sobre a forma en que a sociedade española afronta o seu pasado recente. Organizacións de vítimas veñen pedindo continuidade nas políticas de atención e recoñecemento, así como transparencia nas investigacións. Para os colectivos, manter viva a memoria non é só rememorar, senón transformar ese recordo en garantías para o futuro.

Expertos en memoria e representantes sociais consultados por esta redacción lembraron que o 11 de marzo de 2004 marcou un punto de inflexión en España e deixou leccións sobre a fragilidade da convivencia cando se incita ao odio. Nese sentido, as apelacións de hoxe pretenden ser preventivas: non só honrar a quen sufriron, senón alertar sobre como determinadas dinámicas políticas e sociais poden derivar en danos irreparables. A asociación, engadiron, seguirá impulsando iniciativas de sensibilización e acompañamento ás vítimas.

Para concluír, a presidenta da Asociación 11M Afectados del Terrorismo insistiu na necesidade de que a memoria se traduza en responsabilidade colectiva e en políticas que eviten a repetición de feitos traumáticos. Lembrou, ademais, que o recoñecemento e a reparación ás vítimas deben ser permanentes e non subordinados a conxunturas políticas. O seu mensaxe foi un chamamento á concordia: transformar o recordo en compromiso para que a sociedade non entregue o seu futuro a camiños que ninguén poderá despois recompoñer.