Alfredo Bryce Echenique, un dos narradores peruanos máis recoñecidos da xeración posterior ao boom latinoamericano, faleceu o 10 de marzo de 2026 aos 87 anos, segundo recolleron diversas fontes. Bryce pasou longas tempadas en España, especialmente en Mallorca, onde escribiu boa parte da súa obra e consolidouse como unha voz crítica e xoguetona da modernidade hispanoamericana. A súa morte abre o capítulo final dunha traxectoria marcada polo humor, a ironía e unha ollada incisiva sobre as clases medias. Pola súa capacidade para mesturar memoria e farsa, a súa perda séntese tanto en Lima como nas letras en castelán.

A produción literaria de Bryce inclúe novelas, relatos e ensaios nos que con frecuencia combinou a autobiografía coa sátira social. Entre os seus títulos destacados figura a novela que rematou durante a súa estancia en Mallorca, unha obra na que explorou a precariedade emocional e as pequenas miserias cotiás con estilo lixeiro e penetrante. Críticos e lectores valoraron sempre a súa capacidade para converter o íntimo en comentario colectivo, e para facelo desde un rexistro que podía ser á vez melancólico e mordaz.

O escritor adoita refuxiarse nun contorno mediterráneo que, segundo rememoraban quen o visitou, lle ofrecía o escenario perfecto para as súas digresións: estradas costeiras, acantilados e bungalows xunto ao mar formaron parte da súa xeografía creativa. Alí atendía a escrita co mesmo ton conversacional que empregaba en público, entre humor espontáneo e observacións agudas sobre a cultura e a política. Esa mestura de proximidade e distancia permeou a súa obra e lle permitiu construír personaxes e situacións cargadas de humanidade e absurdo.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

En entrevistas e coloquios, Bryce non rexeitou a controversia: criticou réximes e mitos literarios coa mesma facilidade coa que celebraba autores que admiraba. Comentou con ironía as pugnas polos grandes premios e valorou con honestidade as contradicións do mundo intelectual latinoamericano. Referíndose á transición dos escritores que procuraban o favor de audiencias europeas aos autores que escribían con maior autonomía creativa, sinalou que a década do boom marcou un antes e un despois nesta relación.

Tampouco esquivou a reflexión sobre os seus referentes: a lectura de determinadas obras levouno a reinventar a súa propia escritura, aínda que sempre evitando a imitación. Entre os seus eloxios e críticas atopábase unha ollada crítica cara ao exceso solemne, e unha preferencia polo efecto inesperado que disolve o grandilocuente. O seu sentido do humor era, para el, unha ferramenta literaria clave: unha maneira de esquivar o aburrido e manter a conversa viva, aínda cando abordaba asuntos de peso.

Entre anécdotas que contou en público figura a imaxe do seu título universitario en Dereito, colocado con sorna nun lugar doméstico, que empregou para ilustrar a súa distancia respecto dunha vida profesional convencional. Esta actitude desdramatiadora formou parte do seu personaxe público: un burgués que se mofaba de si mesmo e das solemnidades da época, sen perder a lucidez crítica fronte á política e ás xerarquías sociais.

As súas opinións sobre outros escritores e a política cultural non pasaban inadvertidas. En ocasións ironizou sobre as expectativas postas en figuras consagradas e non dubidou en manifestar a súa sorpresa ante determinadas dinámicas mediáticas en torno a premios e prestixios. Ao mesmo tempo, recoñeceu influencias decisivas que o impulsaron a contar historias dun xeito menos mimético e máis persoal, recuperando así a tradición da narración latinoamericana desde ángulos insospeitados.

A desaparición de Bryce reaviva o interese por unha obra que, pese ás oscilacións críticas, mantén unha presenza firme nos programas de lectura e no imaxinario literario en castelán. Académicos e editores sinalaron xa a necesidade de revisar o seu legado con perspectiva: recuperar textos, compilar testemuños e contextualizar a súa voz dentro dunha xeración que soubo combinar cosmopolitismo e ollada local. En Galicia, como noutras rexións de España e Latinoamérica, a súa escrita seguirá sendo lida pola súa capacidade para interpelar con ironía e cariño.

Por agora non se detallaron os actos fúnebres nin a información sobre velatorios; fontes próximas trasladaron o pésame a familiares e colegas. A súa ausencia deixa unha pegada visible nas persoas que valoran a literatura que non teme rir de si mesma e, ao tempo, apuntar con tino ás paradoxes do seu tempo. A súa obra, afirman editores e críticos, continuará abrindo conversas sobre o contrasentido e a ternura da condición humana.