CONTIDO:
A actualidade informativa vese marcada por Marianela Fernández, nutricionista deportiva: «antes, un desenvolvemento que os observadores califican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do que é inmediatamente visible.
Recomendacións para o Maratón de Valencia
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A nutricionista deportiva Marianela Fernández D’Eboli, membro do Grupo de Especialización de Nutrición Deportiva da Academia Española, subliñou a importancia de traballar nunha boa estratexia alimentaria en probas de longa distancia como o Maratón de Valencia, que se celebra este domingo.
Nunha xornada celebrada na Universidade Católica de Valencia (UCV), a especialista referiuse ao auge dos suplementos baseados no zume de pepinillos para combater os calambres, «cuxa evidencia se considera de nivel b, é dicir, prometedora, pero aínda insuficiente para recomendar o seu uso xeneralizado».
Fernández explicou o papel esencial do nutricionista en todas as fases da competición —antes, durante e despois do esforzo— e lembrou que, nos días previos a un maratón, o obxectivo é chegar á saída cos depósitos de glicóxeno «cheos», pero sen comprometer a dixestión.
Para conseguilo, recomendou unha dieta rica en hidratos de carbono e baixa en graxas e fibra, así como limitar azucres fermentables (como a fructosa ou a lactosa), que poden provocar molestias gastrointestinales.
Durante o maratón, Fernández recordou que o organismo non dispón de suficiente glicóxeno para sosteñer un esforzo tan prolongado, polo que é imprescindible achegar hidratos de carbono de forma regular mediante xeles, gominolas ou bebidas isotónicas.
A recomendación oscila entre 30 e 90 gramos de hidratos de carbono por hora, segundo o nivel do deportista e a duración do esforzo.
A poñente, con máis de dez anos de experiencia en nutrición aplicada aos deportes de resistencia, aconsellou consumir nestes días alimentos como pasta e arroz refinados, carnes magras, peixes brancos, cremas de verduras suaves, froita sen pel e lácteos sen lactosa.
Estratexias de hidratación e recuperación
Así, «se nos días previos se realizou unha boa carga de carbohidratos, a primeira hora de carreira non esixe tanta reposición. Non obstante, a partir de aí si debe comezar o achegue enerxético: ao redor de 30 gramos por hora tras o primeiro tramo, aumentando progresivamente ata 60 gramos e, en corredores que pasan moitas horas en carreira e o teñen adestrado, incluso ata 90 gramos por hora no último terzo».
O segundo piares é o sodio, fundamental para evitar calambres e desequilibrios electrolíticos. Pode incorporarse a través de bebidas isotónicas ou sales minerais, pero a súa inxesta debe axustarse á cantidade de líquido consumida.
«O sodio necesita auga para absorberse; se non, non cumpre a súa función», advertiu. Tamén alertou sobre un consumo descontrolado de produtos con sodio —xeles, bebidas isotónicas e cápsulas— que pode derivar nun exceso.
Fernández insistiu en que tanto as cantidades de carbohidratos como a tolerancia dixestiva e a estratexia de hidratación deben adestrarse previamente nas tiradas longas.
En canto á fase de recuperación, a nutricionista sinalou que é necesaria «unha bebida hipertónica, con maior concentración de sales que unha isotónica, que aporte tamén carbohidratos e proteínas para restaurar o glicóxeno e os tecidos musculares».
Aínda que esta etapa é aínda máis relevante en deportes con competicións frecuentes, lembrou que mesmo en corredores afeccionados unha boa reposición acelera a recuperación.
Esta
