Joan Laporta foi reeleito presidente do FC Barcelona tras impoñerse nas eleccións do 15 de marzo cunha maioría ampla que confirma a continuidade á fronte do club ata 2031. O candidato oficialista obtivo 32.934 votos, o 68,18% do total, fronte ao 29,78% de Víctor Font, nunha xornada celebrada no Camp Nou marcada por alta visibilidade da plantilla e unha participación do 42,34%. A combinación do rendemento deportivo, a presenza de figuras do primeiro equipo e o carisma do dirixente explican, segundo analistas e socios, a súa clara vitoria.
A derrota de Font, que viña pedindo urxencia de cambio na xestión, tradúcese nunha segunda perda consecutiva fronte a Laporta e na frustración do seu proxecto para dirixir o club. O resultado sitúa a Laporta no camiño de acadar 17 anos na presidencia se cumpre o seu terceiro mandato, unha lonxevidade só superada por Josep Lluís Núñez na historia do club.
A xornada electoral estivo marcada por imaxes repetidas de complicidade entre o presidente e futbolistas que acudiron a votar tras a goleada ao Sevilla (5-2). Varios membros da plantilla compartiron espazo con Laporta no Camp Nou, unha escena que algúns socios celebraron e outros cuestionaron por mesturar presenza deportiva e campaña electoral.
Vitoria ampla e cifras
O abultado marxe —máis do dobre de votos— sitúa a victoria de Laporta entre as máis contundentes das últimas décadas. Ademais dos 32.934 votos favorables, Font colleitou aproximadamente 14.378 apoios, segundo as actas provisionais, e a abstención superou o 57% do censo.
A participación do 42,34% é chamativa polo seu descenso respecto a procesos anteriores, unha caída que se atribúe en parte ao veto aos votos por correo e telemáticos, medidas que tamén influíron nas eleccións de 2021. Ese factor limitou a mobilización de socios que non puideron ou non quixeron desprazarse ata as mesas electorais.
En termos históricos, só o respaldo que obtivo Núñez en 1997 foi superior en porcentaxe, cun 76,3%, aínda que entón a participación foi aínda menor. A diferenza con procesos recentes subliña o peso do debate interno sobre o modelo de xestión e a relación entre club e afección.
O papel da plantilla e a campaña
O apoio público de futbolistas e a sintonía co proxecto deportivo de Hansi Flick foron elementos decisivos. A imaxe de Laporta celebrando con xogadores despois do partido foi interpretada polos seus partidarios como a confirmación da estabilidade deportiva e polos adversarios como unha intromisión que limitou o debate electoral.
O propio adestrador, Hansi Flick, acudíu a votar acompañado do candidato, un xesto de normalidade institucional que, con todo, tivo gran impacto mediático. A boa dinámica no campo, a volta masiva de socios ao estadio e a promesa de continuidade na plantilla configuraron un argumento potente fronte ás críticas sobre a xestión.
As acusacións de mala praxe e xestión obsoleta vertidas por Font durante a campaña non lograron traducirse nun cambio de tendeza entre a masa social. Moitos electores optaron por priorizar a estabilidade e a progresión deportiva por riba das propostas de renovación.
Que significa para o Barça
A reelección consolida un proxecto que insistirá en manter a estrutura actual no deportivo e no institucional. Para Laporta supón unha oportunidade para culminar iniciativas pendentes e afrontar a delicada situación económica que arrastra o club desde exercicios previos.
Os críticos lembran os retos pendentes: redución da débeda, planificación salarial e sustentabilidade do modelo de negocio. A vitoria, non obstante, ofrece ao presidente un mandato con autoridade para negociar e executar a súa folla de
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.