CONTIDO:

É unha actriz polifacética, onde se sinte como peixe na auga?
Improvisando, cun espectáculo como o deste venres en Celeiro.

O espectáculo ‘ImproConas’

Como é ‘ImproConas’?
‘ImproConas’ é un espectáculo de improvisación teatral orientado ás mulleres, no tocante a profesións, situacións… Todos os xogos van enfocados a contar historias de mulleres en diferentes épocas e ámbitos, coa participación do público que decide moitas cousas; a partir do que nos din improvisamos as escenas.

Por que o nome ‘ImproConas’?
Agora hai máis compañías. Quixemos facer un grupo só de mulleres e darlle un nome potente, pareceunos unha boa idea ese. Nun sitio pedíronnos se podíamos cambiar o nome, dixemos que non.

A esencia non se cambia. Se alguén non quere escoitar a palabra conas, que non nos chame.

Improvisación e comedia

A improvisación xorde ou hai preparación previa?
É improvisado, pero si hai entreno detrás, os xogos entrénanse unha vez á semana para estar activas e frescas.

Improvisando pode haber erros.
Non hai erros, é diversión. Neste rollo se cometes un erro é divertido.

En clave comedia o público empatiza co erro, gústalle ver á improvisadora en problemas.

Prefire o drama ou a comedia?
A min moitos compañeiros e profesores dinme que son boa no drama. Se podo escoller fago comedia, pero se me chaman para facer drama tamén o fago, pero prefiro facer rir que chorar.

Xa hai abonda tristura na vida…
Iso di miña nai. Gústalle moito ir ao teatro e decide ver obras cómicas, porque ela di que xa hai moitas penurias na vida, que é máis sanador rir, e eu penso igual.

Referentes e humor galego

Ten algún actor ou actriz que sexa o seu preferido?
Teño tantos actores e actrices preferidas, pero desde que era unha nena gústame Julia Roberts, paréceme unha actriz moi natural, sobre todo nos seus comezos.

E en canto a humoristas?
A galega Lucía Veiga, é unha crack, moi espontánea, fai improvisación, ten unha ‘vis cómica’ que me gusta moito, ademais é unha boa compañeira.

Ter referentes galegos tamén é unha cousa boa. E espero algún día ser o referente dalgunha chavala.

Din que en Galicia hai un sentido do humor distinto, que pensa?
Si, a retranca galega existe en nós, é unha cousa innata, é algo que nos fai únicos.

Creo que está empezando a cambiar un pouco o humor. Penso que a veces o humor galego da TVG é un pouco rancio, ridiculiza un pouco o galego. Moitos estamos intentando desligarnos diso.

Paréceme que hai que cambiar un pouco a perspectiva, sendo galego igual pero non ridiculizando.

Inspiración, dificultades e público

En que se inspira?
En situacións cotiás, na vida mesma, sobre todo na loita que temos moitos actores para seguir adiante e contar historias.

Somos moitos e traballan poucos, a nivel audiovisual sempre están os mesmos. A veces é agotador ter que loitar tanto.

Que facemos? Nós autoproducimos, facemos creación propia, porque está difícil.

Superar as dificultades enriquece a longo prazo.
Hai 15 anos, queixábame, e hoxe valoro todo o esforzo que fixemos ao longo do tempo.

Na miña compañía todas as obras son escritas e dirixidas por nós, iso cúrtete.

É fácil conectar co público?
Depende, polo xeral teño a sorte de que sempre conecto, pero tenme pasado nalgúns sitios que a praza está difícil de torear.

Enfocan os espectáculos ao público?
Si, pero este é un espectáculo moi gamberro, pero funciona moi ben. Hai sitios onde digo que non é para este tipo de público e adaptámonos.

Se vemos que o público é gamberro ou máis coitadiño, fluimos sobre a marcha. Se hai nenos cortas ou fas cousas máis de tapadillo.

Vocación e lingua

Cando se decata de que quería actuar diante do público?
Cando era unha nena, con 5 ou 6 anos. Estiven en teatro no cole, no instituto, na escola municipal de Cangas do Morrazo, e logo xa me anotei á Escola Superior de Arte Dramático de Galicia (ESADG), que non estaba moi decidida, pero miña nai dixo; ‘Vai’ e aí fun.

Animárona?
Si, os meus pais sempre, os meus amigos apoiáronme.

Actúan sempre en galego?
Non, depende, mesturamos bastante, tamén en Galicia. Intentamos facelo sempre en galego, facemos unha mescolanza.