No Club FARO de Vigo, onte os autores presentaron o seu ensaio sobre o calendario tradicional chinés e a súa relación coa vida cotiá, co propósito declarado de conectar a sabedoría popular china co pensamento occidental. A charla reuniu lectores e afeccionados á cultura oriental mentres os poñentes explicaban como os ritmos solares orientan prácticas ecolóxicas e culturais. O acto serviu para reivindicar unha mirada máis matizada sobre China, máis alá da imaxe industrial e contaminante que adoita asociarse ao país. A presentación pretendeu amosar que a tradición ofrece claves prácticas e poéticas para interpretar os cambios naturais.

Os responsables da iniciativa foron Ana Aranda Vasserot e Daniel Tubau, autores de «Los días escritos en el cielo. Vivir con los 24 ciclos chinos de la naturaleza», publicado pola editorial Rosamerón. Aranda, sinóloga, explicou que a súa experiencia inclúe estadías en China e un traballo continuado sobre a súa cultura: «levo pasado máis de 24 ciclos do calendario chinés», dixo na sesión, e destacou a súa vinculación co Instituto Confucio. Tubau, ensaísta e guionista, achegou o marco filosófico e a lectura crítica que enlaza os saberes tradicionais con preocupacións contemporáneas.

A presentación foi conducida e entrevistada por Óscar González, xornalista de Radio Nacional, que moderou o diálogo entre os autores e o público. Ambos os poñentes invitaron a fijarse nos cambios aparentemente imperceptibles do entorno —os desprazamentos de luz, as variacións meteorolóxicas ou as sinais na fauna— como métodos de observación que acompañaron as comunidades rurais chinesas durante séculos. Segundo explicaron, ese exercicio de atención enseña que o estable é a transformación constante, un axioma que o libro explora a través de relatos, poemas e análises.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O texto parte do calendario solar tradicional chinés, que divide o ano en 24 períodos de aproximadamente 15 días cada un, e subliña que cada cinco días pode percibirse algunha alteración na natureza. Os autores remarcaron como, na tradición chinesa, o traballo e a organización social se coordinan co sol, mentres que a lúa marca festividades e ciclos familiares; a recente celebración do ano do cabalo, de orixe lunar, exemplifica esa dobre pauta. Tamén lembraron que a primavera solar comeza o 4 de febreiro nese sistema, momento no que aumenta a luz, iníciase o desxeo e proliferan pequenas sinais da vida mariña e terrestre.

Durante a charla repasáronse ademais algúns fitos do coñecemento astronómico chinés: os poñentes mencionaron que observadores antigos fixaron a duración do ano en torno a 365,3 días xa no 104 antes de Cristo e que a lectura de sombras proxectadas en gnomóns —os reloxos de sol— lles permitiu identificar solsticios e equinoccios. Estas referencias, dixeron, non son anécdotas eruditas senón probas dunha práctica científica aplicada ao ritmo da vida cotiá. Dese cruce entre observación e praxe nacen calendarios, receitas agrícolas e normas sociais que aínda resultan útiles.

A conferencia alternou explicación técnica e relatos culturais: lendas, poemas e mitos que acompañan cada un dos 24 períodos foron recuperados para ilustrar como a imaxinación e a experiencia se entrelazan na tradición china. Os autores discutiron a vella idea, moi estendida entre algúns expertos, de que China carece de mitoloxía; na súa opinión, o país desenvolve mitos que con frecuencia foron desprazados por correntes filosóficas e por unha laicización temperá que priorizou códigos éticos sobre narrativas sagradas.

Aranda e Tubau reivindicaron así mesmo unha imaxe máis rica e complexa de China fronte á percepción externa centrada na contaminación e na industrialización. Afirmaron que, máis alá dos problemas medioambientais, existe unha relación profunda coa natureza, unha tradición poética e unha cultura da amizade que merece ser coñecida e apreciada. A súa proposta non é idealizar, senón tender un ponte que permita incorporar ensinanzas prácticas e estéticas a debates actuais sobre sostibilidade e ritmo de vida.

O libro e a charla aspiran a ser unha invitación para lectores occidentais a restablecer unha relación máis atenta cos cambios estacionais e a recoñecer na tradición china recursos para a reflexión contemporánea. Os autores defenderon que o coñecemento tradicional pode dialogar coa ciencia moderna e ofrecer orientacións para o coidado do entorno e o benestar persoal. A sesión no Club FARO pechou con preguntas do público e a sensación de que esas conversas culturais poden enriquecer a mirada sobre a natureza e o tempo.