Unha vintena de pastores evanxélicos reuniuse no despacho oval da Casa Branca para orar pola protección do presidente e das tropas no contexto da guerra con Irán, segundo unha carta publicada o 11 de marzo de 2026 no diario ourensán La Región. O encontro, liderado por Tom Mullins, fundador de «Christ Fellowship», incluíu a imposición de mans sobre o mandatario, que permaneceu coa cabeza baixa durante a cerimonia. Os líderes relixiosos pediron forza e dirección divina para o presidente e polo éxito das operacións militares, xustificando así a súa intervención pública nun momento de conflito internacional.
O relato remitido a La Región describe a Mullins como a voz principal entre os asistentes, que entonaron pregarias pedindo protección e triunfo fronte aos «infieis islamitas», en palabras que a misiva atribúe aos predicadores. Os pastores realizaron unha pregaria colectiva que incluíu invocacións pola graza de Deus sobre o presidente e pola seguridade das forzas armadas, unha escena que, segundo o autor da carta, tivo un carácter netamente cerimonial e público. A imaxe de varios relixiosos coas mans sobre o xefe do Executivo reaviva o debate sobre a visibilidade da fe na política estadounidense.
Entre os asistentes destacou a figura de Paula White-Can, conselleira espiritual do presidente e fundadora do New Destiny Christian Center en Florida, a quen a carta sinala como unha guía influyente na órbita presidencial. A misiva lembra que White-Can atribúe a súa vocación a unha visión xuvenil e mantén unha relación próxima co mandatario, defendendo que quen se opoñen a el están, na súa opinión, a confrontar a vontade divina. Ese tipo de afirmacións, que vinculan a lexitimidade política cun mandato relixioso, acenderon críticas entre os sectores que reclaman a separación entre Estado e confesión.
O autor da carta tamén alude ao lema nacional «In God We Trust», imposto durante a era de Dwight D. Eisenhower, para contextualizar a mestura histórica de relixión e patriotismo nos Estados Unidos. Nesa liña, lembra episodios nos que a potencia norteamericana apostou pola forza militar —como o uso de napalm en Vietnam— e satiriza a coherencia entre a invocación divina e as decisións bélicas. A referencia busca proxectar unha crítica sobre a hipocrisía dalgunhas retóricas relixiosas cando se sosteñen accións militares con consecuencias humanitarias.
Desde Ourense, o asinante da carta, Abelardo Lorenzo, expresa un ton irónico e contundente ao describir a escena como unha sorte de «pachanga mística», insinuando que os predicadores parecían actuar baixo os efectos da escopolamina, coñecida coloquialmente como burundanga. O autor utiliza ese recurso para subliñar, en clave crítica, a súa incredulidade ante a teatralidade do acto e para denunciar o que considera unha mestura impropia entre fe e poder. A carta, situada na sección de Cartas ao Director, recolle unha opinión que circulou con intensidade en medios e redes.
A visita e as declaracións públicas destes líderes evanxélicos volven a poñer sobre a mesa a influencia deses sectores relixiosos na Casa Branca, algo documentado nas últimas décadas e especialmente visible no apoio a decisións de política exterior e seguridade. Observadores e académicos sinalaron que a asunción de causas políticas por marcos relixiosos pode lexitimar accións bélicas ante a opinión pública, ao tempo que dificulta o disentimento e a pluralidade de argumentos en tempos de conflito. Ese debate acentúase cando as pregarias se realizan en espazos de poder como o despacho oval.
En Estados Unidos, a relación entre o presidente e pastores de peso mediático non é nova, pero a coincidencia dun acto público de imposición de mans cun conflito
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.