A conversión do posto nunha praza da administración reabre o debate sobre autonomía, experiencia curatorial e selección pública
Nos últimos días intensificouse a reacción do sector cultural ante a proposta de transformar a dirección do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) nunha praza de persoal funcionario. A medida, que implicaría integrar o posto no cadro institucional cunhas normas de acceso propias da administración, puxo en alerta a galeristas, comisarios, investigadores e parte do funcionariado cultural, que avisaron dos riscos para a autonomía artística e a calidade programática do centro.
O CGAC, situado na cidade de Santiago, é unha institución de referencia en Galicia para a creación contemporánea. Ao longo da última década a súa programación incorporou exposicións que o sector valora como fitos na traxectoria do museo e que contribuíron a conectar con públicos diversos. Ese bagaxe alimenta agora a preocupación: a transformación do posto de dirección podería condicionar a elección do perfil profesional e, por extensión, a capacidade do centro para encargarse de proxectos de risco e manter unha liña curatorial coherente.
A crítica máis repetida entre quen alzaron a voz é que a «funcionarización» pode favorecer a selección de persoal en función de esixencias administrativas e académicas pechadas, en vez de priorizar a experiencia comisarial, a traxectoria en investigación artística ou a capacidade de afrontar proxectos expositivos contemporáneos. Representantes do ámbito editorial, xestores culturais e profesionais independentes sosteñen que a dirección dun museo contemporáneo esixe competencias específicas que non sempre se recoñecen nos procesos de acceso típicos da administración pública.
Vinculado a ese cuestionamento está o temor á burocratización da xestión e á perda de axilidade para contratar comisarios, producir exposicións temporais e configurar liñas programáticas que respondan a debates internacionais. Para moitos, converter a dirección nunha praza fixa podería limitar a apertura a perfís externos e a candidaturas impulsadas por equipos curatoriais con visión internacional, algo que consideran esencial para a proxección do centro e o apoio ao tecido artístico local.
En paralelo, outras voces do sector subliñan a necesidade de protexer a estabilidade institucional e de garantir mecanismos de transparencia e profesionalidade na selección. Dende esa óptica, a discusión non é binaria: non se trata só de rexeitar a incorporación ao cadro, senón de deseñar procesos que combinen garantías laborais e criterios profesionais axustados á natureza dun centro de arte contemporánea. Entre as propostas que circulan están convocatorias públicas por proxectos, tribunais con representatividade internacional e cláusulas de avaliación periódica que permitan renovar mandatos sen perder responsabilidades laborais.
A cuestión provocou ademais un debate máis amplo sobre a gobernanza das institucións culturais en Galicia. A comunidade artística reclama que as decisións que afectan á dirección de centros tan visibles se tomen coa participación dos axentes do sector e con criterios que esclarezan o perfil buscado: comisariado independente, xestión cultural con experiencia en produción expositiva, traxectoria investigadora ou, cando menos, un híbrido que combine formación académica e práctica curatorial. A demanda é clara: que o acceso non se reduza unicamente a titulacións ou a itinerarios puramente administrativos, senón que valore a experiencia específica en arte contemporánea.
O impacto da noticia víuse acentuado pola reacción nas redes e pola mobilización de asociacións profesionais e galeristas, que fixeron pública a súa inquietude ante o cambio proposto. Algúns axentes lembran
