O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) confirmou a absolución dun traballador dun hotel de Santiago que en setembro de 2025 foi exonerado pola Audiencia Provincial de A Coruña dos cargos de agresión sexual e acoso formulados por unha compañeira. A Sala do Civil e Penal desestimou o recurso presentado pola acusación particular e considerou que a sentenza apelada estaba suficientemente motivada. O tribunal baseou a súa decisión na existencia de contradicións relevantes na versión da denunciante e na falta de elementos obxectivos que corroboren os feitos denunciados.

A resolución do TSXG ratifica íntegramente a sentenza ditada pola Audiencia na que se relataba a relación previa entre ambos empregados e se poñía en cuestión a consistencia do testemuño que sustenta a acusación. A denunciante recorrera a absolución calificándoa de «ilóxica e irracional» e alegando unha incorrecta valoración das probas, sobre todo da súa declaración. O tribunal superior, con todo, entendeu que non existen defectos que xustifiquen a anulación do resolto en primeira instancia.

Segundo os feitos probados pola Audiencia, ambos desempeñaban as súas funcións no mesmo establecemento hostaleiro, co acusado a cargo do comedor e a denunciante como camareira. Entre 2018 e 2019 mantiveron episodios de relacións sexuais consentidas e unha comunicación por WhatsApp que foi incorporada ao proceso. Un dos episodios obxecto de análise tivo lugar en setembro de 2019, cando coincidiron nunha habitación do hotel e mantiveron relacións; ademais, o expediente recolle un incidente no que o acusado lle agarrou do brazo á muller durante unha discusión laboral.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O xuízo sustentouse, en esencia, en dúas versións antagónicas, a da denunciante e a do acusado, e na valoración conxunta de testemuños, informes periciais e documentación achegada. Os compañeiros de traballo citados como testemuñas non presenciaron os supostos feitos e os informes médicos só acreditaron un posterior trastorno anxioso-depresivo da muller. O TSXG lembra que, aínda que ese diagnóstico é compatible co relato da denunciante, non equivale por si só a proba da comisión dun delito.

A sala reafirma ademais a aplicación do principio xurídico in dubio pro reo: cando faltan probas concluíntes que desvirtúen a présunción de inocencia debe resolverse a dúbida a favor do acusado. Sobre esa base, a Audiencia ditou a absolución e o tribunal superior considerou que a decisión estaba debidamente argumentada e non adolecía de vicio na motivación. En consecuencia, o recurso da acusación particular foi rexeitado e non se impuxeron costas nesta segunda instancia.

A acusación particular, que xa manifestara a súa disconformidade coa primeira sentenza, aínda dispón dunha vía extraordinaria: o recurso de casación ante o Tribunal Supremo, ao que podería acudir se decide esgotar a vía xurisdicional. Fontes xudiciais consultadas subliñan que a confirmación do TSXG pecha a fase da xurisdición autonómica, pero que a polémica procesual pode prolongarse se a parte recurrente opta por litigar na cúpula do sistema xudicial.

No ámbito social e xurídico, este caso exemplifica a complexidade das causas por supostas agresións no entorno laboral cando a proba directa escasea. Os tribunais, explican especialistas en dereito penal, deben equilibrar a protección das vítimas coa garantía da présunción de inocencia, o que en ocasións conduce a decisións que xeran debate público e divisións de criterio. A valoración probatoria resulta clave cando as declaracións non se complementan con elementos obxectivos que permitan reconstruír os feitos con certeza.

Para o acusado, a confirmación xudicial supón o levantamento definitivo, por agora, da carga penal que pesaba sobre a súa persoa no ámbito autonómico, mentres que a denunciante mantén a posibilidade de acudir ao Supremo. O arquivo de responsabilidades económicas nesta instancia deixa o caso sen condea nin imposición de costas, aínda que non pecha a vía do proceso penal se a acusación particular decide continuar. En todo caso, a resolución do TSXG subliña a esixencia de probas sólidas nestes procedementos e a dificultade de acreditar delitos de natureza íntima na ausencia de testemuñas ou probas materiais concluíntes.