Santiago Segura estrea esta semana «Torrente, presidente», a última entrega da súa franquía que chega ás salas españolas cunha estratexia de promoción hermética e un estreo en aproximadamente 1.000 cines. A película, que recupera o comisario retirado convertido en líder político, pretende satirizar o panorama político actual e xa suma preto de 150.000 entradas vendidas de forma anticipada. O seu estreo reavivou o debate sobre se a proposta é unha parodia punxente ou unha caricatura inofensiva que acaba alimentando os sectores máis reaccionarios. A crítica e o público chegan divididos a unha cinta que mestura humor zafio, referencias contemporáneas e un ton deliberadamente provocador.
Desde o primeiro crédito anúnciase como «unha parodia satírica de Santiago Segura» e o final remata con outra advertencia sobre a responsabilidade na escritura e dirección, un xesto autoironizante que non impediu que o filme fose obxecto dunha ampla atención mediática. Segundo a crítica publicada en El Correo Gallego, asinada por Quim Casas, a película aposta por un humor directo e sen matices que deixa pouco marxe para a ambigüidade. A campaña de lanzamento, reseñada por varios medios, deseñouse con sigilo para maximizar o impacto comercial e a expectación entre os seguidores do personaxe.
Na pantalla reaparece o mítico personaxe creado por Segura, o comisario retirado e politicamente incorrecto José Luis Torrente, definido sen tapujos como machista, racista e homófobo, rasgos que a película utiliza como motor cómico. Se o primeiro Torrente, estreado en 1998, ofrecía unha comedia negra con ecos de Berlanga e o esperpento, as secuelas viraron cara a un terreo máis evidente e menos sutil. Con cada entrega medraron o orzamento e as escenas de acción, pero foise perdendo, segundo a reseña, parte da mordacidade orixinal que sostiña a sátira.
A trama sitúa a Torrente no centro dun mundo político ficticio onde arrebat a liderado a un personaxe chamado Jacobo Carrascal, dirixente do partido de extrema dereita Nox, e enfrontase ao actual presidente do país, Pedro Vilches, interpretado por Bertín Osborne. O filme non oculta as súas referencias á conxuntura política real e multiplica os guiños cara a figuras contemporáneas e tendencias populistas. Esa literalidade na sátira fai que moitos espectadores se identifiquen coas caricaturas, mentres outros critican a falta de distancia crítica.
Ademais dos cabos soltos da política nacional, o guión incorpora unha galería de personaxes destinada a subliñar a diversidade e o conflicto: unha líder do PSAE chamada Idoya Mantero representada por unha persoa transxénero, un membro de Nox de raza negra que sofre as burlas do protagonista e partidos con nomes burlescos como Pudimos e Restar. A película recorre tamén á imitación e ao cameo: Carlos Latre aparece interpretando a Javier Milei e hai unha aparición de Alec Baldwin que remite á súa parodia de Trump en programas de sketch norteamericanos.
En varias escenas a cinta permítese reír de episodios sensibles, incluso reinterpretando atentados ou intentos de golpe como material de gag, algo que, en opinión dalguns críticos, banaliza feitos históricos. A reseña apunta que o filme transforma referencias como o 23-F en chistes de consumo inmediato, unha opción estética que divide a platea entre quen o ven como unha crítica implacable e quen o considera un tratamento superficial de asuntos serios. O humor, intencionadamente burdo, coquetea coa liña que separa a sátira da normalización.
En termos cinematográficos, Segura non variou a súa fórmula: humor zafio, recursos de comedia física e un deseño que busca o entretemento masivo. A película, segundo a crítica, resulta previsible e en boa medida inocua na súa mordacidade, sen o risco formal e a orixinalidade que fixeron célebre a primeira entrega. Aínda así, o director segue sendo un garante de taquilla para o cinema español, e as súas películas adoitan equilibrar as contas do sector a finais de ano, por máis que esperten recelos en sectores críticos.
A recepción nas redes e entre parte da dereita máis radical foi entusiasta; a cinta semella ter atopado un público que celebra a iconografía de Torrente como símbolo de provocación e resistencia cultural. Frente a esa reacción, os comentaristas pregúntanse se a sátira proposta por Segura golpea cara arriba ou, polo contrario, consolida estereotipos que benefician a quen caricaturiza. O debate público sobre a eficacia moral e política do humor é, neste caso, tan relevante como a propia película.
Con unha carreira construída sobre a mestura de escándalo e éxito comercial, Segura entrega agora unha película que promete encher salas e ao mesmo tempo alimentar polémicas. A crítica especializada seguirá avaliando se «Torrente, presidente» supón unha actualización intelixente da serie ou a confirmación de que o personaxe deixou de ser un espello crítico para converterse nunha fórmula repetitiva. A opinión de Quim Casas e doutros analistas apunta a que a cinta fala da España de hoxe, pero quizais coa lixeireza que esixe a taquilla máis que a profundidade da sátira política.
