Oliver Laxe e o seu filme Sirat aspiran a dúas estatuíñas na 98ª edición dos Oscar, que se celebrará no Dolby Theatre de Los Ángeles na madrugada do domingo ao luns a partir das 00.00 horas. A película compite nas categorías de Mellor Película Internacional e Mellor Son e representa a primeira ocasión na que unha cinta galega chega a optar a un Oscar. A nominación acendeu expectativas en España, que busca sumar unha nova estatuíña despois de varios anos sen premio nas principais categorías. Non obstante, a cinta enfronta rivais de peso e non figura entre as favoritas segundo as quinielas dos expertos.
A presenza de Sirat en dous apartados distintos reflicte o percorrido internacional da película, pero tamén o seu carácter dual: por unha banda, a óptica artística que a levou a concursos e premios; por outra, a excelencia técnica que lle proporcionou recoñecemento no son e no montaxe. Non é habitual que unha produción tan arraigada no cine de autor combine estas dúas vertentes na carreira cara aos Oscar, o que complica unha lectura clara sobre as súas opcións. Os académicos e analistas sinalan que, ata o momento do fallo, todo pode mudar en función da campaña e da recepción nos Estados Unidos.
O relato segue a viaxe dun pai polo deserto do Sáhara en busca da súa filla perdida, encarnado por Sergi López, quen aporta a dimensión humana e dramática que sustenta a narración. A película explora temas universais como a perda, a perseveranza e a memoria nun marco xeográfico e cultural moi marcado, o que lle valeu eloxios pola súa mirada e a súa posta en escena. Esa intensidade narrativa é, en boa parte, o que levou a Sirat a acadar nominacións en festivais e premios internacionais.
Antes de chegar a Los Ángeles, Sirat acumulou recoñecementos en circuítos internacionais, entre eles o Premio do Xurado no Festival de Cannes de 2025, e candidaturas en certames como os Critic’s Choice Awards, os Globos de Oro e os BAFTA. Ese percorrido foi clave para situar a película na axenda da temporada de premios, aínda que a resposta en cada mercado foi desigual. Nalgúns círculos valórase a súa ambición artística; noutros, a súa aposta estilística afástaa dun público máis amplo e, por conseguinte, dun apoio masivo nas votacións.
En España a película destacou na pasada edición dos Premios Goya, onde se impuxo fundamentalmente en categorías técnicas —Mellor música orixinal, montaxe, son, dirección de produción, fotografía e dirección de arte—, pero non logrou levarse os galardóns máis codiciados. A cinta foi superada en Mellor Película e Mellor Dirección por Alauda Ruiz de Azúa e a súa obra Los domingos, o que moderou o impulso nacional que algúns esperaban. Esa derrota interna nos Goya pon en dúbida a potencia da súa candidatura internacional, aínda que non a descarta.
Na categoría de Mellor Película Internacional, Sirat enfrontarase coa norueguesa Valor sentimental (‘Sentimental Value’), coa brasileira El agente secreto (‘The Secret Angel’), coa francesa Un simple accidente (‘It Was Just an Accident’) e coa tunisina La voz de Hind Rajab (‘The Voice of Hind Rajab’). Dous deses títulos, o brasileiro e o noruegués, tamén parecen fortes contendentes na terna principal, o que aumenta a competencia directa. Ese bloque de aspirantes eleva a dificultade para a película española, que deberá conectar cos votantes internacionais para impoñerse.
Se Sirat acadase a estatuíña na categoría internacional, sería a sexta ocasión na que unha produción vinculada a España logra o premio, tras títulos como El discreto encanto de la burguesía (Luis Buñuel), Volver a empezar (José Luis Garci), Belle Époque (Fernando Trueba), Todo sobre mi madre (Pedro Almodóvar) e Mar adentro (Alejandro Amenábar). Aínda que a vitoria de Buñuel correspondía a unha produción francesa, e a de Mar adentro non foi un premio para Galicia per se, a película de Amenábar sí estivo rodada en localizacións galegas e baséase na historia de Ramón Sampedro, natural de Porto do Son. Ese parentesco histórico engade carga simbólica ao percorrido de Sirat.
As opcións reais da cinta pasan polo apoio da academia estadounidense en votacións que mesturan gustos artísticos, política de campañas e preferencias profesionais, especialmente no apartado do son, onde a competencia técnica adoita ter máis peso. A noite dos Oscar despexará se a combinación de traxectoria festivaleira e recoñecementos técnicos basta para dar a sorpresa, ou se finalmente prevalecerán outras propostas mellor posicionadas entre os académicos. En calquera caso, a nominación xa supón un fito para o cinema galego e para a filmografía de Oliver Laxe, que colocou a súa obra no mapa internacional.
España, que aspira a recuperar o pulso na alfombra dos Oscar, acode á gala con expectativas comedidas mais coa ilusión de sumar un galardón máis ao seu historial; o último premio español na tempada recente foi o de Alberto Mielgo en 2022 polo curtometraxe de animación El limpiaparabrisas. Máis aló do resultado, a candidatura de Sirat confirma a visibilidade alcanzada polas producións españolas e a capacidade de propostas rexionais, como a galega, para entrar na competición global.
