Cinco mulleres de Vigo, con idades comprendidas entre os 50 e os 70 anos, pasaron de depender dunha cadeira de rodas a recuperar forza e autonomía practicando exercicio de alta intensidade nun centro de neurorreabilitación da cidade. Tras sufrir ictus isquémicos ou hemorráxicos nos últimos anos, estas pacientes incorporaron rutinas supervisadas que lles permiten, entre outras xestas, erguer cargas de 40 ou 50 quilos en exercicios de forza. O proceso, que combina traballo físico intenso con seguimento clínico, desenvolveuse ao longo de meses e cambiou de forma substancial a súa calidade de vida. A experiencia reflicte a importancia de programas de rehabilitación activos e comunitarios para a recuperación tras un accidente cerebrovascular.
En concreto, Luisa Dopeso, Begoña Román, Celia Sacasa, Elena Pazó e Carmen Vázquez son as protagonistas desta transformación: ingresaron por distintos tipos de ictus e, en fases iniciais, moitas delas precisaron axuda nas actividades básicas. A partir da terapia estruturada e do adestramento progresivo, a súa evolución permitiulles deixar atrás gran parte da dependencia que condicionaba o seu día a día. Hoxe forman parte de grupos de exercicio onde se traballa a forza, o equilibrio e a resistencia baixo a supervisión de profesionais sanitarios.
O programa que seguen combina sesións de forza con elementos de alta intensidade adaptada, exercicios funcionais e traballo neuromuscular específico. As rutinas inclúen movementos de cadea pechada, adestramento da marcha e levantamentos controlados que, progresivamente, aumentan a carga e a complexidade. Todo se desenvolve nun entorno controlado e con monitorización, o que permite individualizar as cargas segundo a capacidade e os obxectivos de cada persoa. A intensidade non se impón de forma indiscriminada: é o resultado dunha avaliación clínica e da resposta observada na evolución.
Para estas mulleres, a rehabilitación significou recuperar xestos cotiás que antes resultaban imposibles, como subir escaleiras, levar bolsas ou volver a conducir. Ademais da melloría física, moitas subliñan o efecto sobre o ánimo e a autoestima: o feito de adestrar en grupo creou unha rede de apoio que inflúe na súa adherencia e na vontade de seguir avanzando. A dimensión social do exercicio aparece como un factor clave, porque reduce o illamento que con frecuencia acompaña ás secuelas do ictus.
A aposta por adestramentos máis intensos en neurorreabilitación apóiase en coñecementos sobre neuroplasticidade: estímulos repetidos e desafiantes facilitan a reorganización neuronal e a recuperación de funcións. Especialistas consultados polos pacientes do centro recomendan que a rehabilitación sexa temperá, sostida e o máis funcional posible, centrada en tarefas relevantes para a vida cotiá. Con todo, a resposta é individual e require supervisión continua para evitar sobrecargas e optimizar os beneficios.
En Vigo e no resto de Galicia crece a demanda de servizos que combinan fisioterapia tradicional con programas de exercicio guiado, impulsada polo envellecemento da poboación e por unha maior concienciación sobre a posibilidade de rehabilitarse despois do ictus. Os centros que ofrecen estas intervencións adoitan coordinar equipos multidisciplinares, integrando rehabilitadores, fisioterapeutas e preparadores físicos adaptados ao ámbito clínico. Os pacientes e as súas familias valoran especialmente a continuidade e a personalización do tratamento.
A pesar dos avances, as necesidades de acceso e financiación seguen sendo un reto: moitos pacientes buscan alternativas privadas para acurtar listas de espera ou ampliar as horas de terapia, mentres outros dependen exclusivamente da oferta pública. Profesionais e asociación
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.