O foro socioeducativo As Ninguéns convocou o 11 de marzo de 2026 unha concentración xunto ao olivo do Paseo de Alfonso de Vigo para esixir ás administracións respostas concretas ante a situación de mulleres empobrecidas que exercen a prostitución. Os organizadores reclamaron unha intervención pública inmediata e recursos que permitan saír do ciclo de exclusión e violencia que, ao seu xuízo, define a realidade destas mulleres. A mobilización, que reuniu un número indeterminado de persoas, puxo o foco na falta de alternativas e na necesidade de políticas que vaian máis aló do debate académico.
Na lectura do manifesto, As Ninguéns subliñou que a prostitución na cidade non pode interpretarse como unha elección individual senón como o resultado da pobreza extrema, a ausencia de oportunidades e as dinámicas de violencia estrutural. Os portavoces describiron a situación como unha ferida aberta na sociedade viguesa, que esixe unha intervención pública sostida. Insistiron na urxencia de pasar das palabras ás medidas efectivas que protexan dereitos básicos e garantan saídas dignas.
O colectivo relatou que moitas destas mulleres viven en condicións de exclusión, sen acceso a recursos esenciais e expostas de forma continua a abusos físicos e emocionais. Denunciaron que a coacción económica, as ameazas e o medo son factores que impiden a numerosas persoas abandonar a prostitución sen apoios institucionais sólidos. Por iso pediron programas específicos e recursos suficientes para atender casos de prostitución e de trata con fins de explotación sexual.
Durante a concentración advertiuse ademais de que a dependencia económica e as redes de explotación manteñen a moitas mulleres atrapadas nun círculo que a Administración non aborda coa intensidade necesaria. As Ninguéns reclamou equipos e protocolos que respondan ás necesidades concretas das afectadas: atención social, sanitaria, xurídica e formativa. Os convocantes rexeitaron solucións meramente discursivas e demandaron vontade política e financiamento para implementar medidas tangibles.
O manifesto puxo especial énfase na situación das mulleres migrantes, que sofren unha dobre opresión por razóns de xénero e pola xenofobia ou barreiras administrativas que dificultan a súa integración. O colectivo subliñou que esa vulnerabilidade é explotada por redes e por dinámicas sociais que lles negan incluso o máis básico. Sen políticas públicas que garantan seguridade e redistribución económica real, advertiron, calquera debate sobre o tema será estéril.
As Ninguéns tamén plantexou que a drogodependencia, en moitos casos, non debe entenderse como a causa primaria senón como unha consecuencia de condicións de vida insoportables; unha vía de escape para soportar situacións de explotación. Esta relación conduce a problemas serios de saúde mental que agravan a exclusión e complican os procesos de recuperación. Por ese motivo solicitaron que a atención psicolóxica e os tratamentos de adicción sexan servizos públicos accesibles e asumibles para todas as afectadas.
Entre as demandas concretas figuraron a creación de equipos multidisciplinares nos servizos sociais que integren traballadoras sociais, educadoras, psicoloxas, psiquiatras e avogadas, xunto a programas de formación e emprego que faciliten alternativas económicas sostibles. A organización recordou que sen vías de saída laborais e con apoio xurídico e sanitario, moitas mulleres non poderán reconstruír a súa vida. Tamén reclamaron medidas específicas para detectar e desarticular redes de trata e explotación que operan no contorno urbano.
Os convocantes instaron ás administracións locais, autonómicas e estatais a coordinar esforzos e a dotar de recursos aos dispositivos existentes, pois consideraron insuficientes as respostas actuais ante a prostitución e a trata. A concentración serviu ademais para visibilizar testemuños e realidades que, segundo As Ninguéns, permanecen silenciadas no debate público. A organización pediu que a axenda se traduza en plans con obxectivos, prazos e partidas económicas claras.
A acción no Paseo de Alfonso, recollida por Borja Melchor en Faro de Vigo, pretende abrir unha discusión urxente sobre como protexer ás persoas máis vulnerables e garantir dereitos básicos. Os participantes insistiron en que a solución pasa por políticas integrais de inclusión social, prevención e persecución da explotación, xunto cunha aposta decidida pola atención sanitaria e psicolóxica pública. Mentres tanto, o colectivo anunciou que manterá a presión para que a reivindicación non quede nun acto puntual senón que derive en medidas concretas.
